Η αναζήτηση

N I KOΣ ΘΕΜΕ ΛΗΣ 16 πότε το βλέμμα του στο φως της λάμπας και μετά πάλι βουτιά αφύσικα κοντά, σχεδόν επάνω στο βιβλίο. Ήτανε κάτι πιο απόκρυφο κι από την προσευχή. Στο σχολείο του χωριού μας είχαμε και μια μεγάλη βιβλιοθήκη από ευεργεσίες. Πήγαινε κάποτε πιο συχνά και έψαχνε, αλλά μετά αραίωσε. Δεν του άρεσαν οι δάσκαλοι εδώ μ’ αυτά που πίστευαν. Στην Μπάγια είχε τον φίλο του, μ’ αυτόν συνεννογιόταν. Δεν είχε ιδιοτροπίες, εξόν από την αγάπη για τα δυο χρυσά ρολόγια του. Το ένα έγραφε Βreguet και το άλλο Εlgin. To Βreguet ήτανε δώρο από έναν φίλο του Σμυρνιό, Γεωργιάδη, νομίζω έμπορος κι αυτός. Το Εlgin το είχε πάρει απ’ το Τριέστι. Αν έχανε προς στιγμήν το ένα ή το άλλο, γυρνάγαμε το σπίτι ανάποδα μέχρι να το βρούμε. Ευτυχώς το βρίσκαμε πάντοτε. Είχε και μια μελωδία που κάθε τόσο σιγομουρμούρι- ζε ή σιγοσφύριζε κι εγώ μάταια προσπαθούσα κάθε φο- ρά να καταλάβω τη διάθεσή του. Δεν μιλούσε πολύ για τις δουλειές. Πιο πολύ άκουγε. Ιδιαίτερα ό,τι γινόταν έξω από τα Γιάννενα και πέρα στη Σαλονίκη, στο Τριέστι, στη Βλαχιά και στην ελεύθερη Ελλάδα. Φύλαγε ευλαβικά πότε τη «Φωνή της Ηπείρου» και πότε την «Πατρίς» από το Βουκουρέστι, ανάλογα τι λέγανε. Άκουγε και κράταγε ό,τι έκανε τον κόσμο να προκόφτει. Γι’ αυτό και δεν πολυενδιαφερόταν για το τι γινόταν στην Πόλη. Από κει δεν ήλπιζε καμιά προκοπή. Μάθαινε ακόμα πως μπαίναν σύνορα ή και πώς σχεδία- ζαν αλλού καινούργια και αναρωτιότανε τι κόσμο ετοι-