Η ανατροπή

Η ΑΝΑ Τ ΡΟΠΗ 21 δεν προχωρούσε μήτε μπρος μήτε πίσω. Άμαξες και κα- ρότσες να έχουνε φρακάρει στο πλάτωμα μπροστά από την είσοδο, μαζί μ’ αυτές κι ο κόσμος όλος. Οι γούνες πιο πολλές από τις κυρίες, «σίγουρα οι καλύτερες θα ’ναι δικές μου», σκέφτηκε με υπερηφάνεια. Παρ’ όλα αυτά οι κυρίες να κρυώνουνε όλες ανεξαιρέτως, να το διαδη- λώνουνε διαμαρτυρόμενες, σχεδόν εξοργισμένες, λες και κάποιος ήταν υπαίτιος για το κρύο που κατέβαινε από τα βουνά, γέμιζε και πάγωνε την Πανονία και με το πρώ- το φύσημα έβρισκε έξοδο, φαρμάκι στην Τεργέστη. Κύ- ριοι ιπποτικοί, οι πιο νέοι να στέργουν με την μπέρτα τους, τα χέρια τους τα ίδια, να τις περιποιηθούν και να τις προστατέψουν. Οι κάπως μεγαλύτεροι να αδιαφορούν τελείως. Ο Ευάγγελος προσπαθούσε να διασχίσει το πλή- θος με ευγένεια αλλά και αποφασιστικότητα για να προ- λάβει να βρει θέση στου Τομαζαίο. Και τότε, άθελά του, εκεί που με τον ώμο του πίεζε μια πλάτη για να προχωρήσει, άκουσε στα ρωμαίικα καθαρά, δυνατά, κάποιον να λέει, σαν να ρωτούσε ή να επαναλάμβανε αυτό που μόλις είχε ακούσει: «Παραιτή- θηκε ο Πατριάρχης!». Δεν πίστευε στ’ αυτιά του. Ποιος Πατριάρχης, ο Κωνσταντινουπόλεως ή μήπως ο Σωφρόνιος Αλεξανδρείας, ο Ιεροσολύμων Νικόδημος ή μήπως ο Αντιοχείας; Αλήθεια, ποιος ήταν ο Αντιοχείας; Σταμάτη- σε το μυαλό του. Κόλλησε στο πηγαδάκι και χωρίς πολ- λές περιστροφές και συγγνώμες για την αδιάκριτη εισβο- λή του βεβαιώθηκε για ό,τι είχε ακούσει, για ό,τι είχε φοβηθεί. Επρόκειτο για τον Οικουμενικό Πατριάρχη.