13 λύπη μου συνειδητοποίησα ότι, μαζί με το φως, άρχισε να ξεθωριάζει και το άρωμα. Με κάθε ανάσα απομακρυνόταν λίγο ακόμα. Το φιαλίδιο είχε αδειάσει κατά το ήμισυ, όταν ο Μπεν το έκλεισε ξανά με έναν φελλό. Αφήσαμε τα τελευταία συννεφάκια να περιπλανηθούν γύρω μας, ώσπου χάθηκαν τελείως. Κάθισα στο τραπέζι και σήκωσα το φιαλίδιο. «Απόλαυση» είχε γράψει ο Μπεν με το χέρι του στην ετικέτα. «Από πού το βρήκες… και τι ακριβώς είναι;» «Ένα άρωμα που ξυπνά μέσα μας τις καλύτερες οσφρητικές αναμνήσεις» εξήγησε. «Μπορείς να το πεις λίγο πιο κατανοητά να καταλάβουμε και οι υπόλοιποι;» είπε η Πόλι ακουμπισμένη στον τοίχο. «Δηλαδή…» είπε ο Μπεν «είναι ένα άρωμα που μας θυμίζει μυρωδιές που κάποτε αγαπήσαμε ιδιαίτερα. Κάπως έτσι. Το προηγούμενο εξάμηνο σημείωσα τις οδηγίες παρασκευής του από ένα παμπάλαιο βιβλίο που κατάφερα να βρω σε μια επίσκεψή μου στη βιβλιοθήκη. Και επειδή στο σπίτι είχα αρκετό ελεύθερο χρόνο, προσπάθησα να φτιάξω μερικά μπουκαλάκια μόνος μου. «Μερικά;» επανέλαβα και τον κοίταξα με σηκωμένα φρύδια. «Πόσα ακριβώς δηλαδή;» «Ε… έχω γεμίσει περίπου μια βαλίτσα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=