12 Ανασήκωσα τους ώμους. «Κίνηση στον δρόμο. Αλλά τώρα είμαι εδώ!» Η Πόλι βγήκε από το μπάνιο με την οδοντόβουρτσα στο στόμα και του έγνεψε. Ο Μπεν κάθισε στην καρέκλα με τα σχετικά λιγότερα πράγματα και έβγαλε κάτι από την τσέπη του. «Τα ντα!» Έστησε ένα μικρό αντικείμενο στο τραπέζι και έκανε θεατρικές κινήσεις γύρω του. «Σας ετοίμασα ένα δώρο για καλωσόρισμα». Η Πόλι aανασήκωσε απλώς τα φρύδια, ενώ εγώ έσκυψα πιο κοντά. Από ένα φιαλίδιο ανέβαινε ένα σκούρο κόκκινο σύννεφο. Μέσα του, φυσαλίδες κινούνταν πάνω κάτω. Έκλεισα τα μάτια, πήρα μια βαθιά ανάσα – και χαμογέλασα χωρίς να μπορώ να το αποφύγω. Μύριζε κακάο, βανίλια, κάρδαμο και… τόσα άλλα πράγματα ταυτόχρονα. Συνέχισα να ρουφάω το υπέροχο άρωμα, ανίκανη να κάνω οτιδήποτε άλλο από το να στέκομαι εκεί και να αφήνομαι στα σύννεφα, που σύντομα γέμισαν όλο το δεντρόσπιτο. Θα ήθελα να φυλακίσω αυτή τη μυρωδιά για πάντα μέσα μου. Όταν τελικά άνοιξα τα μάτια, γύρισα προς την Πόλι. Το πρόσωπό της έλαμπε από ευτυχία. Ένιωθε ακριβώς όπως κι εγώ. «Είναι το καλύτερο άρωμα που έχω μυρίσει ποτέ στη ζωή μου» ψιθύρισε. Ο Μπεν είχε ακουμπήσει πίσω και σώπαινε. Τον έβλεπα θολά μέσα από τις βαριές αναθυμιάσεις, κι όμως έδειχνε πιο ικανοποιημένος απ’ ό,τι τον είχα δει ποτέ. Μείναμε έτσι για κάποια λεπτά… Λίγο αργότερα, σχεδόν με
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=