11 «Έχεις δει τον Μπεν;» τη ρώτησα, τρίβοντας τα δάχτυλα των ποδιών μου. Χθες είχα κολλήσει για ώρες στην κίνηση με τη μαμά και είχα φτάσει τόσο αργά, που όχι μόνο δεν πρόλαβα τον Μπεν, αλλά έχασα και την τελετή έναρξης. Όταν επιτέλους με άφησε η μαμά, οι περισσότεροι είχαν ήδη χωθεί στα δωμάτια και στα κρεβάτια τους. «Μόνο για λίγο. Ο Μπεν, όπως πάντα, χρειάζεται χρόνο για να προσαρμοστεί» είπε. «Αλλά μια νύχτα στην Ακαδημία των Αρωμάτων αρκεί. Σήμερα θα είναι πάλι ο εαυτός του. Όπως τον ξέρεις». Έγνεψα. «Έχασα τίποτα άλλο από την τελετή έναρξης;» «Υπάρχουν μερικά νέα» είπε η Πόλι, βγαίνοντας από το κρεβάτι και ψάχνοντας για ένα τζιν και κάλτσες μέσα στη βαλίτσα της. «Αλλά ένα ένα». Και εξαφανίστηκε στο μπάνιο. «Μην το κάνεις να ακούγεται τόσο μυστηριώδες!» της φώναξα, ενώ κι εγώ άρχισα να ψάχνω για κάλτσες. Τα δάχτυλά μου είχαν αρχίσει να ζεσταίνονται, και ήθελα να παραμείνουν ζεστά. Η τακτοποίηση της βαλίτσας μπορούσε να περιμένει. Πρώτα έπρεπε να χαρώ όσο γινόταν που ήμουν πάλι εδώ. «Έι!» ακούστηκε πίσω από την πόρτα, μαζί με ένα δυνατό χτύπημα που με έκανε να τιναχτώ. «Μπες! Άργησες» είπα γελώντας, καθώς η πόρτα άνοιξε τρίζοντας και στο άνοιγμά της είδα τον Μπεν να μου χαμογελάει πλατιά. «Θα έλεγα πως αν κάποιος άργησε, αυτή είσαι εσύ. Πού ήσουν χθες; Ανησύχησα».
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=