10 τός στο δεντρόσπιτό μας είχαν τελικά νικήσει. Τουλάχιστον εμένα. Ανακάθισα, πέταξα με βαριά καρδιά την κουβέρτα από πάνω μου και κατέβηκα. Ο πρωινός αέρας ήταν ακόμα δροσερός και με έκανε να ανατριχιάσω. Περιέργως μύριζε υπέροχα: ζεστό ξύλο και υγρό δάσος – το άρωμα του προσωρινού μας σπιτιού. Από χθες ήμουν επιτέλους στο τρίτο εξάμηνο και πίσω στην Ακαδημία των Αρωμάτων. Ρούφηξα την ευωδιά του δάσους. Πριν πάω στο μπάνιο, τράβηξα άλλη μια φορά την κουβέρτα της Πόλι. «Άντε, σήκω. Η πρώτη μας μέρα στο θερινό πρόγραμμα αρχίζει!» «Δε μου αρέσουν οι πρωινοί τύποι» γρύλισε εκείνη. «Κι όμως, σου αρέσουν!» της είπα, πριν κλείσω την πόρτα πίσω μου, για να αρπάξω την οδοντόβουρτσα και να ευχηθώ στον καθρέφτη μου μια υπέροχη μέρα. Όταν βγήκα από το μπάνιο με δόντια αστραφτερά, η Πόλι είχε πράγματι καθίσει στο κρεβάτι και κοίταζε στο κενό. «Νόμιζα ότι δε σου αρέσουν οι πρωινοί τύποι» είπα και σκαρφάλωσα δίπλα της. Τα πόδια μου ήταν ακόμη παγωμένα από τα πλακάκια, γι’ αυτό τα έχωσα κάτω από τη δική της κουβέρτα και ακούμπησα απέναντί της στο πλαίσιο του κρεβατιού. «Δε μου αρέσουν» είπε σηκώνοντας τη δεξιά άκρη του στόματός της. «Αλλά για σένα κάνω μια εξαίρεση». Της ανταπέδωσα ένα στραβό χαμόγελο, χαρούμενη που ήμουν πάλι εδώ. Εδώ, στο Δεντρόσπιτο Νο 5. Μαζί με την Πόλι.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=