9 1 Από τις χαραμάδες του ξύλου τρύπωνε το φως και με πίεζε να σηκωθώ. Όμως η ζεστασιά κάτω από την κουβέρτα μου είχε καλύτερα επιχειρήματα, οπότε έμεινα εκεί που ήμουν. Σαν σε συμβιβασμό, έσκυψα πάνω από την άκρη του κρεβατιού της κουκέτας μας και κοίταξα προς τα κάτω, την Πόλι. «Έι, υπναρού» ψιθύρισα. «Άντε, ξύπνα!» Η Πόλι μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο, χωρίς να κουνηθεί ούτε εκατοστό. «Σήμερα αρχίζουν τα μαθήματα, ξεκινάμε με βοτανολογία» συνέχισα. «Το είδα στο πρόγραμμα». Έσκυψα λίγο πιο πολύ και προσπάθησα να τραβήξω την κουβέρτα της για να την ξυπνήσω. Όμως το χέρι μου δεν έφτανε για να πιάσει την άκρη – τουλάχιστον όχι χωρίς να ρισκάρω να πέσω από το πάνω κρεβάτι. Η Πόλι τυλίχτηκε ακόμα πιο σφιχτά με την κουβέρτα και έβγαλε ένα δεύτερο «μμμ». Οι επίμονες αχτίδες φω-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=