Ημερολόγιο του χειμώνα

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Τ Ο Υ Χ Ε Ι Μ Ω Ν Α 13 λιά στο πάτωμα και να τσουλάτε στη λεία επιφάνειά του σαν να τρέχετε με έλκηθρο, κι αυτό το παιχνίδι αποδεικνύε­ ται τόσο απολαυστικό, τόσο εκστατικό στην ευχαρίστηση που σας προσφέρει, ώστε εσύ γίνεσαι όλο και πιο απερί­ σκεπτος, όλο και πιο τολμηρός σε ό,τι θέλεις να επιχειρή­ σεις. Φτάνεις σε ένα σημείο του καταστήματος όπου εκτε­ λούνται οικοδομικές εργασίες ή επισκευές και, αδιαφορώ­ ντας για τα εμπόδια που ίσως βρεθούν στον δρόμο σου, γλιστράς και πάλι με την κοιλιά στο πάτωμα και αρμενίζεις πάνω στην όμοια με κρύσταλλο επιφάνεια, ώσπου βρίσκε­ σαι να τρέχεις με φόρα πάνω σε έναν ξύλινο πάγκο μαρα­ γκού. Στρίβοντας ελαφρώς το μικροσκοπικό κορμί σου, νομίζεις ότι μπορείς να ξεφύγεις και να μην τσακιστείς στο πόδι ενός τραπεζιού που ξεπροβάλλει μπροστά σου. Αυτό όμως που δεν παίρνεις είδηση τη στιγμή που οφείλεις να αλλάξεις πορεία είναι ότι ένα καρφί προεξέχει από το πόδι του τραπεζιού, ένα καρφί τόσο μακρύ που φτάνει στο πρό­ σωπό σου και, προτού καταφέρεις να σταματήσεις, το αρι­ στερό σου μάγουλο ξεσχίζεται ενώ εσύ προσπερνάς. Το μισό σου πρόσωπο κομματιάζεται. Εξήντα χρόνια αργότε­ ρα, δεν έχεις αναμνήσεις από το ατύχημα. Θυμάσαι την τρεχάλα και την τσουλήθρα με την κοιλιά, τίποτα όμως για τον πόνο, τίποτα για το αίμα, τίποτα για το πώς σε μετέ­ φεραν επειγόντως στο νοσοκομείο ή για τον γιατρό που σου έραψε το μάγουλο. Ο γιατρός έκανε θαυμάσια δουλειά, έλεγε η μητέρα σου, και, καθώς δεν απαλλάχτηκε ποτέ από το ψυχολογικό τραύμα να δει τον πρωτότοκό της με το μισό του πρόσωπο κομματιασμένο, αυτό το έλεγε συχνά. Επρόκειτο για μια μέθοδο διπλής ραφής που περιόρισε τη