Ημερολόγιο του χειμώνα

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Τ Ο Υ Χ Ε Ι Μ Ω Ν Α 9 νεις, να περνάς μία παραπάνω ώρα στο κρεβάτι, να στρέ­ φεις το πρόσωπό σου προς τον ήλιο ένα ζεστό απόγευμα στα τέλη της άνοιξης ή στις αρχές του καλοκαιριού και να νιώθεις τη ζέστη να απλώνεται στο δέρμα σου. Αναρίθμη­ τες στιγμές, να μην έχει περάσει ούτε μέρα χωρίς μια στιγ­ μή ή κάποιες στιγμές σωματικής απόλαυσης κι ωστόσο οι πόνοι να είναι αναμφίβολα πιο επίμονοι και ανυπάκουοι, σχεδόν κάθε μέρος του κορμιού σου να δέχεται συχνά επί­ θεση. Μάτια και αυτιά, κεφάλι και σβέρκος, ώμοι και πλάτη, χέρια και πόδια, λαιμός και στομάχι, αστράγαλοι και πόδια, για να μην αναφέρουμε τον τεράστιο καλόγερο που βγήκε κάποτε στο αριστερό σου κωλομέρι. Ο γιατρός τον ανέφε­ ρε ως σμηγματογόνο κύστη, το οποίο στ’ αυτιά σου ηχού­ σε σαν μεσαιωνική μόλυνση και δεν σε άφηνε να καθίσεις σε καρέκλα για μία εβδομάδα. Η εγγύτητα του μικρού κορμιού σου με το έδαφος, του σώματος που σου ανήκε όταν ήσουν τριών ή τεσσάρων ετών, δηλαδή η μικρή απόσταση ανάμεσα στα πόδια και το κεφάλι σου, και ο τρόπος με τον οποίο τα πράγματα που δεν προσέχεις πια αποτελούσαν κάποτε για σένα σταθερή παρουσία και έγνοια: ο μικρόκοσμος από μυρμήγκια που πηγαινοέρχονται, από χαμένα νομίσματα, από πεσμένα κλαδιά και οδοντωτά καπάκια μπουκαλιών, από πικραλίδες και τριφύλλι. Ιδίως όμως τα μυρμήγκια. Αυτά είναι που θυμάσαι καλύτερα. Στρατιές από μυρμήγκια να ταξιδεύουν μπαινοβγαίνοντας στους χωμάτινους λόφους τους.