Ημερολόγιο του χειμώνα

P A U L A U S T E R 20 που αναβλήθηκε εν αγνοία σου, προσπαθώντας να φέρεις εις πέρας την υποχρέωση που ανέλαβες μέσα σ’ αυτό που αργότερα ονομάστηκε η θύελλα του αιώνα. Ήταν ένας τυ­ φώνας με τέτοια διαολεμένη ένταση, ώστε σε μία ώρα, κατά τη διάρκεια της οποίας εσύ αποφάσισες πεισματικά και απερίσκεπτα να περιπλανιέσαι στο ύπαιθρο, μεγάλα δέντρα θα ξεριζωθούν σε κάθε γωνιά της πόλης, καμινάδες θα γκρεμιστούν και παρκαρισμένα αυτοκίνητα θα σηκω­ θούν ψηλά και θα βρεθούν να αρμενίζουν στον αέρα. Εσύ περπατάς με το πρόσωπο στραμμένο προς τον άνεμο, προ­ σπαθώντας να προχωρήσεις κατά μήκος του πεζοδρομίου, αλλά, παρά τις προσπάθειές σου να πας στον προορισμό σου, δεν μπορείς να κουνηθείς. Ο άνεμος ορμά καταπάνω σου, και για το επόμενο ενάμιση λεπτό είσαι κολλημένος στο σημείο εκείνο. Τα χέρια σου ακουμπισμένα στη γέφυρα Χά’πενι 2 στο Δου­ βλίνο, πριν από δεκατρείς Γενάρηδες. Η νύχτα που ακο­ λούθησε έναν άλλο τυφώνα με ανέμους εκατό μιλίων την ώρα, η τελευταία νύχτα της ταινίας που σκηνοθετούσες τους δυο τελευταίους μήνες, η τελευταία σκηνή, η τελευ­ ταία λήψη, το απλό ζήτημα να εστιάσεις την κάμερα στο χέρι της πρωταγωνίστριάς σου που φοράει γάντι, καθώς εκείνη γυρίζει τον καρπό της και αφήνει μια μικρή πέτρα να πέσει στα νερά του Λίφι. Δεν υπήρχε τίποτα σ’ αυτό, σ’ ολόκληρη την ταινία δεν υπήρχε καμιά σκηνή που να απαι­ τεί λιγότερη προσπάθεια και ευστροφία, να όμως που εσύ βρίσκεσαι μέσα στην υγρασία και το σκοτάδι εκείνης της νύχτας της σαρωμένης από τους αέρηδες, ξεθεωμένος