Ημερολόγιο του χειμώνα

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Τ Ο Υ Χ Ε Ι Μ Ω Ν Α 19 ράμματα, η λευκή γάζα έχει πάνω της μια μεγάλη κόκκινη κηλίδα. Μετά την τελετή, η μητέρα σου σου λέει ότι, καθώς κατέβαινες με τη σημαία στον διάδρομο, της θύμισες τον πληγωμένο ήρωα του Πολέμου της Ανεξαρτησίας. «Ξέρεις» λέει «ακριβώς όπως Το Πνεύμα του ’ 76 1 » . Αυτό που σε πιέζει τώρα πάντα σε πίεζε: το περιβάλλον, δηλαδή η ατμόσφαιρα, ή ακριβέστερα το σώμα σου μέσα στην ατμόσφαιρα που σε περιβάλλει. Τα πέλματα των πο­ διών σου αγκυροβολημένα στο έδαφος, αλλά όλος ο υπό­ λοιπος εαυτός σου εκτεθειμένος στην ατμόσφαιρα, κι εκεί αρχίζει η ιστορία, μέσα στο σώμα σου, και τα πάντα θα τελειώσουν επίσης μέσα στο σώμα σου. Επειδή τώρα σκέ­ φτεσαι τον άνεμο. Αργότερα, αν ο χρόνος σού το επιτρέψει, θα σκεφτείς τη ζέστη και το κρύο, τις άπειρες ποικιλίες της βροχής, τις ομίχλες που μέσα τους τρικλίζεις σαν αόμ­ ματος, το παρανοϊκό, σε ρυθμό πολυβόλου, τατουάζ του χαλαζιού που κροταλίζει πάνω στην κεραμοσκεπή του σπι­ τιού στη Βαρ. Τώρα όμως ο άνεμος είναι αυτός που διε­ κδικεί την προσοχή σου, καθότι η ατμόσφαιρα σπανίως παραμένει ακίνητη και, πέρα από την ανεπαίσθητη ανάσα του τίποτα που μερικές φορές σε περιβάλλει, υπάρχουν οι αύρες και οι κυματισμοί του αέρα, οι ξαφνικές σπηλιάδες και τα μπουρίνια, οι μαΐστροι που κρατούν τρεις μέρες –εσύ τους έζησες σ’ εκείνο το σπίτι με την κεραμοσκεπή–, οι νοτεροί βορειοανατολικοί άνεμοι που σαρώνουν την ακτή του Ατλαντικού, οι θύελλες και οι τυφώνες, οι ανεμοστρό­ βιλοι. Και να σε, είκοσι ένα χρόνια πριν, διασχίζεις τους δρόμους του Άμστερνταμ πηγαίνοντας σε μια εκδήλωση