Ημερολόγιο του χειμώνα

Η Μ Ε Ρ Ο Λ Ο Γ Ι Ο Τ Ο Υ Χ Ε Ι Μ Ω Ν Α 17 λεπτα το φανελάκι γίνεται κατακόκκινο. Τα άλλα αγόρια αναστατώνονται. Έρχονται τρέχοντας προς το μέρος σου και κάνουν ό,τι μπορούν για να σε βοηθήσουν, και μόνο τότε εσύ ανακαλύπτεις τι συνέβη. Φαίνεται ότι ένας από την ομάδα σας, ένας ατζαμής, καλόκαρδος μπούφος που τον έλεγαν Μπ. Τ. –θυμάσαι το όνομά του, δεν θα το ανα­ φέρεις όμως εδώ, καθώς δεν θέλεις να τον φέρεις σε δύ­ σκολη θέση, αφού υποτίθεται ότι ζει ακόμη–, εντυπωσιά­ στηκε τόσο πολύ από τις πανύψηλες, τις ουρανομήκεις βολές σου που του καρφώθηκε στο μυαλό η ιδέα να συμ­ μετάσχει στο έργο σου και, χωρίς να μπει στον κόπο να σου πει ότι θα προσπαθούσε να πιάσει μια από τις βολές σου, άρχισε να τρέχει προς την μπάλα που κατέβαινε, με το κεφάλι του στραμμένο προς τα πάνω, βεβαίως, και το στό­ μα του να χάσκει ορθάνοιχτο μ’ εκείνο τον ηλίθιο τρόπο του –μα ποιος τρέχει με το στόμα του ορθάνοιχτο;– κι όταν, μια στιγμή αργότερα, έπεσε πάνω σου καλπάζοντας μέσα στην τρεχάλα του, τα δόντια που προεξείχαν από το ανοιχτό του στόμα καρφώθηκαν κατευθείαν στο κεφάλι σου. Έτσι εξηγούνταν και το αίμα που έτρεχε, αλλά και το βάθος του σχισίματος πάνω από το αριστερό σου μάτι. Ευτυχώς, το γραφείο του οικογενειακού σας γιατρού βρίσκεται ακριβώς απέναντι, σε ένα από τα σπίτια στην περίμετρο του Γκρόουβ Παρκ. Τα αγόρια αποφασίζουν να σε πάνε αμέσως εκεί κι έτσι διασχίζεις το πάρκο πιέζοντας το ματωμένο φανελάκι πάνω στο κεφάλι σου, ενώ οι φίλοι σου σε συνοδεύουν, ίσως τέσσερις, ίσως έξι απ’ αυτούς, δεν θυμάσαι πια, και όλοι μαζί μπαίνετε στο γραφείο του δόκτορος Κόουν. (Δεν έχεις ξεχάσει το όνομά του, όπως δεν ξέχασες και το όνομα