Ημερολόγιο του χειμώνα

P A U L A U S T E R 16 γευμα, αυτά που θυμάσαι όμως είναι τα εξής: Το παιχνίδι έχει τελειώσει, εσύ στέκεσαι ολομόναχος στο κέντρο της εσωτερικής περιοχής του γηπέδου και κάνεις μόνος σου μαζέματα, δηλαδή πετάς την μπάλα στον αέρα και ακο­ λουθείς τα ανεβοκατεβάσματά της ώσπου αυτή προσγειώ­ νεται στο γάντι σου. Στο σημείο αυτό εσύ ξαναπετάς την μπάλα στον αέρα. Κάθε φορά εκείνη ταξιδεύει ψηλότερα, και ύστερα από αρκετές ρίψεις φτάνεις σε ύψη άνευ προη­ γουμένου. Τώρα η μπάλα πλανιέται στον αέρα μερικά δευ­ τερόλεπτα, η λευκή μπάλα ανεβαίνει στον καθάριο γαλάζιο ουρανό, η λευκή μπάλα κατεβαίνει πάνω στο γάντι σου και όλη σου η ύπαρξη είναι προσηλωμένη σε τούτη τη βλακώ­ δη δραστηριότητα, η αυτοσυγκέντρωσή σου είναι απόλυτη, δεν υπάρχει πια τίποτα πέρα από την μπάλα, τον ουρανό και το γάντι σου, πράγμα που σημαίνει ότι το πρόσωπό σου είναι στραμμένο ψηλά, ότι κοιτάς ψηλά καθώς ακολουθείς την τροχιά της μπάλας, άρα δεν προσέχεις πια τι συμβαίνει στο έδαφος, και αυτό που συμβαίνει στο έδαφος όσο εσύ κοιτάς τον ουρανό είναι ότι κάτι ή κάποιος έρχεται απροσ­ δόκητα και πέφτει πάνω σου και το χτύπημα είναι τόσο ξαφνικό, τόσο απότομο, τόσο συντριπτικό μέσα στη δύνα­ μή του, ώστε εσύ σωριάζεσαι στη στιγμή καταγής, νιώθο­ ντας σαν να σε χτύπησε τανκς. Η επίθεση είχε στόχο το κεφάλι σου, ιδίως το μέτωπό σου, αλλά και ο κορμός σου χτυπήθηκε εξίσου. Καθώς κείτεσαι χάμω αγκομαχώντας, παραζαλισμένος και μισοαναίσθητος, νιώθεις το αίμα να κυλά από το μέτωπό σου, ή μάλλον όχι, δεν κυλά, αναβλύ­ ζει, βγάζεις το άσπρο φανελάκι σου και το πιέζεις πάνω στο σημείο από όπου το αίμα τρέχει και μέσα σε δευτερό