ΒΕΝΕΤΙΑ 37 και πιθανόν εκατοντάδες χρόνια μέχρι οι επόμενες γενιές να αποτελέσουν «εθνότητα» και να χτίσουν τη λαμπρή πόλη της Βενετίας. Η νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργήθηκε σιγά σιγά στα νησιά της λιμνοθάλασσας εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο τις υπάρχουσες συνθήκες. Τα νησιά αυτά αποτελούσαν φυσικό οχυρό, λόγω των βάλτων που τα περιέβαλλαν, καθώς τα άλογα των επιδρομέων αδυνατούσαν να τους διασχίσουν. Επιπλέον, η θάλασσα δεν παρείχε μόνο προστασία, αλλά οδήγησε και σε μια σταδιακή απομάκρυνση από τα κατακερματισμένα ηπειρωτικά εδάφη. Αυτή η απομάκρυνση, όπως συχνά συμβαίνει σε νησιωτικές περιοχές, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ιδιαίτερου κοινωνικοοικονομικού μοντέλου. Στους πρώτους αιώνες της ύπαρξής της, η Βενετία παρέμενε ένα «απλό» βυζαντινό προτεκτοράτο, μια από τις επαρχίες του Βυζαντίου στην ιταλική χερσόνησο. Κάποια στιγμή, οι κάτοικοί της, με την έγκριση της Κωνσταντινούπολης, εξέλεξαν τον πρώτο τους ηγέτη, που πήρε τον τίτλο του δόγη. Σύμφωνα με την παράδοση, αυτό συνέβη το 697 (ή κατά άλλες πηγές το 726), περίοδο κατά την οποία η πόλη δεν είχε αποκτήσει ακόμα σημαίνοντα ρόλο στη Μεσόγειο. Το αλάτι, ο θησαυρός της θάλασσας Η ιστορία της οικονομικής δύναμης της Βενετίας ξεκινά από την αλιεία. Η λιμνοθάλασσα ήταν πλούσια σε ψάρια, τα οποία, εκτός από τροφή, χρησίμευαν ως μέσο ανταλλαγής με άλλα βασικά προϊόντα από κοντινούς οικισμούς.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=