ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ 38 Ωστόσο, ελλείψει ψυγείων, για να διατηρήσουν τα ψάρια και να μην αλλοιωθούν, χρειάζονταν ένα συντηρητικό. Οι πολυμήχανοι Βενετοί γνώριζαν καλά πώς να το φτιάξουν. Δημιούργησαν περίκλειστα «τηγάνια», μικρές περιοχές μέσα στη λιμνοθάλασσα, όπου το νερό εξατμιζόταν με τον χρόνο, αφήνοντας πίσω το πολύτιμο και δυσεύρετο αλάτι. Αυτός ο φυσικός πόρος υπήρξε καθοριστικός για την ανάπτυξη της Βενετίας, τραβώντας την προσοχή διάφορων εισβολέων. Σύντομα, οι Βενετοί συνειδητοποίησαν ότι το εμπόριο αλατιού ήταν ακόμα πιο επικερδές από την αλιεία. Έτσι, με μια σειρά από εκστρατείες, η Βενετία κατέκτησε όλα τα μέρη παραγωγής αλατιού στην Αδριατική. Οι κάτοικοί της, πουλώντας το αλάτι και εισάγοντας πολυτελή αγαθά από την Ανατολή, όπως μπαχαρικά, μετάξι και μαργαριτάρια, τα οποία μεταπωλούσαν στη Δύση, δημιούργησαν τον πλούτο που χρειαζόταν για να μετατρέψουν τον βάλτο σε πόλη. Μια πόλη που, όπως προαναφέρθηκε, τράβηξε την προσοχή πολλών εισβολέων. Απόπειρα εισβολής Οι πρώτοι που στράφηκαν εναντίον της Βενετίας ήταν οι Φράγκοι. Το 810 μ.Χ., ο Πεπίνος, γιος του Καρλομάγνου, του πρώτου αυτοκράτορα της νεοϊδρυθείσας Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό τις διαταγές του πατέρα του, ξεκίνησε την πολιορκία της Βενετίας. Ωστόσο, αυτή απέβη άκαρπη, καθώς οι Φράγκοι είχαν δύναμη και στρατό, αλλά όχι ναυτικό για να καταφέρουν την κατάληψη. Η πολιορκία διήρκεσε έξι μήνες, με τον στρατό του Πεπίνου να αποδε-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=