Πάτρικ Λη Φέρμορ μια περιπέτεια

Π Α Τ Ρ Ι Κ Λ Η Φ Ε Ρ Μ Ο Ρ : Μ Ι Α Π Ε Ρ Ι Π Ε Τ Ε Ι Α 36 μή μπορούσε να είναι τρυφερή και ζεστή και την επόμενη παγερή και απρόσιτη. Μερικές φορές του γυρνούσε την πλάτη και αρνιό- ταν και την παρουσία του ακόμα – όχι για λίγα λεπτά, αλλά κάποτε και για ώρες. Η Βανέσα τον θυμάται, ακόμα και στην ηλικία των δέκα, να τον υποχρεώνει η μητέρα του να κάθεται στο μπροστινό σκαλοπάτι, για κάμποσες ώρες, με μια σαλιάρα περασμένη στον λαιμό του. Όποια κι αν ήταν τα σφάλματά της όμως, η Αϊλίν παρέμενε η πιο διασκεδαστική φιγούρα στη ζωή του, μια διαρκής πηγή έμπνευσης. Έγραφε θεατρικά έργα και ονειρευόταν πάντοτε ότι μια μέρα κάποιο από αυτά τα έργα θα ανέβαινε στη σκηνή, κάτι που όμως δεν συνέβη ποτέ. Ο Πάντι κοίταξε μερικά από αυτά μετά τον θάνατό της και παραδέχτηκε ότι «δεν έλεγαν και τίποτα». Είχε την κλίση να δίνει χρώμα σε όλα τα πράγματα και να τα καθι- στά αξιομνημόνευτα, κι αυτός την περιέγραφε ως «ένα ορυχείο παραπληροφόρησης, το οποίο όμως, αντί να σε κάνει να χάσεις το ενδιαφέρον σου, το τόνωνε». 7 Του είχε πει, για παράδειγμα, ότι η Μαρία Στιούαρτ είχε τόσο λευκό δέρμα και τόσο λεπτεπίλεπτο λαιμό που έλεγαν πως καθώς έπινε μπορούσε κάποιος να διακρίνει το κόκκινο κρασί να κυλάει στο λαρύγγι της. Οι γονείς της Αϊλίν εγκατέλειψαν την Ινδία μετά τον πόλεμο και αποσύρθηκαν στο Μπράιτον, όπου περιστασιακά εκείνη έπαιρνε τα παιδιά για να τα δούνε. Μία φορά μονάχα ο Πάντι συνάντησε τους παππούδες του από την πλευρά του πατέρα του, όταν ο τε- λευταίος τον πήρε μαζί με τη Βανέσα για φαγητό στο Κλαμπ Ιστ Ίντια Γιουνάιτεντ Σέρβις, στο Λονδίνο. Η Αϊλίν δεν ήταν εκεί. Τό- σο εκείνη όσο και ο Λούις είχαν αποφασίσει να κάνουν λίγο πολύ ο καθένας τη ζωή του, μολονότι εμφανίζονταν κάθε τόσο μαζί σε κοινωνικές υποχρεώσεις όσο εκείνος ήταν στο Λονδίνο με άδεια. Εκείνη δεν επέστρεψε ποτέ στην Ινδία μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’20, η Αϊλίν νοίκιασε το Αγρόκτη-