Έτσι βάζεις όρια

ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ 45 έξω κι έπειτα έρχεται μαζί μου. Είναι πολύ ευχάριστος άνθρωπος και είναι σαφές ότι της αρέσει η συντροφιά μου, αλλά αυτή είναι η μοναδική στιγμή της ημέρας που μπορώ να είμαι μόνη. Πώς μπορώ να της πω όχι χωρίς να την πληγώσω;». Καταλαβαίνω τι εννοεί η Νάνσι. Συχνά (ιδιαίτερα οι γυναίκες) ακούμε να μας λένε ότι είναι εγωιστικό να δίνουμε προτεραιότητα στα δικά μας συναισθήματα και στις δικές μας ανάγκες. Μια συ- νήθης αντίρρηση στα όρια είναι η εξής: ότι η οριοθέτηση φαντάζει ψυχρή ή τιμωρητική, σαν να χτίζεις ένα τείχος ανάμεσα στους ανθρώπους και να δημιουργείς διαχωρισμούς. Αλλά θυμηθείτε, τα όρια δεν είναι τείχη, είναι φράχτες . Και οι καλοί φράχτες κάνουν τους καλούς γείτονες. Τα όρια επιτρέπουν σε όσους μας αγαπούν να μας στηρίζουν με τον τρόπο που θέλουμε εμείς να μας στηρίζουν. Παρέχουν μια σαφή γραμμή ανάμεσα στο χρήσιμο και το επιβλαβές, ώστε οι άλλοι να μην είναι υποχρεωμένοι να διαβάζουν τη σκέψη μας. Μας επιτρέπουν να συμμετέχουμε σε σχέσεις απόλυτα και ανοι- χτά, γνωρίζοντας ότι έχουμε εκφράσει με σαφήνεια τα όριά μας και έχουμε διευκολύνει τους άλλους να σεβαστούν τις ανάγκες μας. Για την ακρίβεια, ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσουμε μια σχέση συχνά περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την οριοθέτηση εντός της. Η Νάνσι συμπαθούσε τη γειτόνισσά της και ήθελε να έχει καλή σχέση μαζί της. Αν αυτή η γειτόνισσα συνέχιζε να καταστρέφει τους πρωινούς περιπάτους της, η Νάνσι θα αγανακτούσε, έπειτα θα θύμωνε, ίσως ακόμα και να ξεσπούσε κάποιο πρωινό από από- γνωση και μόνο. Η οριοθέτηση εδώ θα ήταν μια πράξη καλοσύνης , που θα επέτρεπε στη Νάνσι να νοιάζεται για τη γειτόνισσά της χωρίς να αναστέλλει τις δικές της ανάγκες για αυτόν τον σκοπό. Ρώτησα τη Νάνσι πόσα πρωινά ήταν διατεθειμένη να περνάει με τη συντροφιά της γειτόνισσάς της – από μηδέν μέρες ως κάθε