Έτσι βάζεις όρια

ΑΣ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ 41 που τους απέφευγα ήταν ότι δεν ήθελα να μου ανοίξουν πάλι συ- ζήτηση περί ανατροφής του παιδιού. Κάποια στιγμή, ο νέος μου σύζυγος ρώτησε ευγενικά: «Άρα, λοιπόν, απλώς δεν θα τους ξανα- δείς ποτέ ή…». Ηοξυδέρκεια της ερώτησής τουμε ενόχλησε. Προφανώς ήθε- λα να ξαναδώ τους γονείς μου, αλλά ήθελα επίσης να σεβαστούν το δικαίωμά μου να λαμβάνω τις δικές μου αποφάσεις για το δικό μου παιδί. Ήταν ανάγκη να θέσω ένα όριο. Την επόμενη φορά που τους επισκεφτήκαμε, μόλις φτάσαμε, είπα: «Λοιπόν, δεν πρόκειται να συζητήσω πάλι μαζί σας για την ανατροφή του γιου μου. Είμαι η μαμά του και δεν σας ζητώ συμ- βουλές για την ανατροφή των παιδιών». Για να είμαι ειλικρινής, φάνηκε σαν να το περίμεναν αυτό οι γονείς μου. Είπαν ότι καταλά- βαιναν και ότι θα σέβονταν αυτό που τους ζητούσα. Στη συνέχεια, μπόρεσα να χαλαρώσω και να περάσουμε όμορφα μαζί, μιλώντας για τα νέα της οικογένειάς μας, χωρίς να φοβάμαι ότι θα επανα- λάμβαναν τις ίδιες «προτάσεις». Αυτό ήταν το τέλειο παράδειγμα για το πώς τα όρια μπορούν να βελτιώσουν μια σχέση. Φοβόμουν να δω τους γονείς μου μόνο και μόνο από το άγχος μου σχετικά με αυτό το θέμα συζήτησης – κι έπειτα συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα απλώς να τους πω ότι δεν ήμουν πρόθυμη να εμπλακώσε μια τέτοια κουβέντα. Αμέ- σως, έφυγε έναβάρος απόπάνωμου.Μπόρεσα νααπολαύσωστο έπακρο τη συντροφιά τους και οι γονείς μου έμαθαν πού ακριβώς βρίσκονταν τα όριά μου. ΤΑ ΟΡΙΑ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ, ΟΧΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ Μπορεί να μη μου αρέσει που οι γονείς μου αμφισβητούν τις αποφάσεις μου, αλλά δεν μπορώ να τους απαγορέψω να σκέφτονται ελεύθερα ή να μιλούν μεταξύ τους για τον τρόπο που μεγαλώνω το παιδί μου. Εκείνο που