Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

E N A Σ Π Ο Λ Υ Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Φ Ο Ν Ο Σ 25 Λουίζα να την ξεπερνάει σε όλα, από το κρίκετ μέχρι τις υποκλίσεις, δεν ζήλεψε ποτέ. Προσπαθούσε να διδάξει στη Λουίζα όλα όσα ήξερε και να καθοδηγήσει τη ζωή της προς τη σωστή κατεύθυνση, και ήταν πραγματικά περήφανη για το πόσο επιτυχημένη είχε γίνει η αδελφή της. Καθώς έβλεπε τη Λουίζα να διασχίζει μόνη της τον βάλ- το, η Μπεατρίς ένιωσε ξαφνικά ένοχη. Συνήθως, το πρωί πριν από κάποιον χορό, οι αδελφές περπατούσαν μαζί στην πόλη. Αγόραζαν καινούργιες κορδέλες, κουτσομπολεύανε και φαντάζονταν ποιοι κύριοι θα μπορούσαν να ζητήσουν μια θέση στην κάρτα χορού τους εκείνο το βράδυ. Αλλά η Μπεατρίς είχε παραλείψει την πρωινή βόλτα ώστε να αφιε­ ρώσει περισσότερο χρόνο στη δική της υπόθεση. Η μπροστινή πόρτα βρόντηξε, καθώς η Λουίζα μπήκε βιαστική μέσα. «Νέα από την πόλη!» φώναξε η Λουίζα. «Ελάτε όλοι στο σαλόνι αμέσως!» Η Μπεατρίς ήταν απολύτως σίγουρη ότι τα νέα δεν θα ήταν δυνατόν να είναι τόσο συνταρακτικά. Τίποτα συναρ- παστικό δεν συνέβαινε ποτέ στο Σουάμπσαϊρ. Παρ’ όλα αυτά, δέχτηκε το κάλεσμα και άρχισε να κρύβει τα στοιχεία του ανάρμοστου χόμπι της. Ανασήκωσε το κάθισμα μπρο- στά στο παράθυρο του πυργίσκου, μέσα στο οποίο βρισκό- τανμιαπαχιάστοίβακιτρινισμένων εφημερίδων, επιστολών και σημειώσεων. Τοποθέτησε την τελευταία εφημερίδα στην κορυφή της στοίβας και στη συνέχεια έσπρωξε το κά- θισμα να κλείσει. Έβαλε ένα μικρό μαξιλάρι πάνω στο κά- θισμα – δώρο από τον αγαπημένο της φίλο Ντάνιελ