Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

J U L I A S E A L E S 26 Άσμπρουκ, κεντημένο μ’ ένα απόφθεγμα που, όπως είπε, του θύμιζε την Μπεατρίς: Η γωνιά μιας κυρίας δεν είναι πλήρης χωρίς βιβλίο. Με το συναίσθημα της ενοχής ακόμη, ηΜπεατρίς απέ- στρεψε τα μάτια της από το απόφθεγμα, καθώς έγραφε τα αρχικά της στο κάτω μέρος της επιστολής προς τον Χάξλεϊ. Εκτός από τη Λουίζα, ο Ντάνιελ ήταν ο πιο στενός φίλος της Μπεατρίς, αλλά δεν ήξερε τίποτα για το μυστικό της χόμπι. Πράγματι, ενθάρρυνε την Μπεατρίς να δανείζεται όποια βιβλία ήθελε από την προσωπική του βιβλιοθήκη, αν και πίστευε ότι μελετούσε κλασικά και όχι αστυνομικά βι- βλία, εξαιτίας κάποιας κρυφής ανταλλαγής εξωφύλλων. Παρ’ όλα αυτά, ήταν ο μόνος άνθρωπος στο Σουάμπσαϊρ που μοιραζόταν την περιέργειά της για τον κόσμο. Από την παιδική τους ηλικία, αντάλλασσαν με ενθουσιασμό βιβλία και συναρπαστικές αποκαλύψεις για τα ευρήματά τους. Η κυρία Στιλ υπέθεσε φυσικά ότι ο Ντάνιελ ήταν ο άντρας με τον οποίο η Μπεατρίς ήταν ερωτευμένη. Η Μπεατρίς δεν αρνήθηκε αυτή την υπόθεση, καθώς αυτό της επέτρεπε να διαβάζει για ώρες αδιαλείπτως. Και, σε κάθε περίπτωση, έβρισκε τον Ντάνιελ απολύτως ευχάριστο – αν και η φιλία τους δεν είχε εξελιχθεί σε κάτι παραπάνωαπό μια ευχάριστη συναναστροφή. Όμως, τι θα σκεφτόταν οΝτάνιελ, ο έμπιστος φίλος της, αν ήξερε τι έκρυβε; Αν ανακάλυπτε το αντικείμενο του αληθινού της πάθους; Παρά τα όσα μοιράζονταν, ηΜπεα­ τρίς ήξερε ότι ο Ντάνιελ δεν θα το ενέκρινε ποτέ. Δίπλωσε τις σελίδες και έχωσε το γράμμα στο μπούστο