Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

J U L I A S E A L E S 24 στο βαλτώδες χωράφι. Η Μπεατρίς συνειδητοποίησε ανα- κουφισμένη ότι η Λουίζα ούρλιαζε από ενθουσιασμό κι όχι από φόβο – το τρέξιμό της ήταν χαρούμενο. Τα μαλλιά της Λουίζας έμοιαζαν με φωτιά καθώς κινούνταν, με το φόρε- μά της να σκίζει τον αέρα και τα χέρια της να χτυπάνε δυ- νατά. Προσπέρασε με δεξιοτεχνία ένα κοπάδι λαμπερών βατράχων, προσγειώθηκε απαλά σε μια τούφα βρύα, έκανε τούμπα και συνέχισε να τρέχει χωρίς να χάσει ούτε λεπτό. Εκπληκτικά όμορφη και γλυκιά, ημεσαία κόρη των Στιλ, η Λουίζα, ήταν το χρυσό παιδί που ήταν βέβαιο ότι θα τους έσωζε όλους μ’ έναν καλό γάμο. Αν και η μητέρα τηςΜπεα­ τρίς ήθελε όλες οι κόρες της να παντρευτούν καλά, σύσ- σωμη η οικογένεια θεωρούσε τη Λουίζα ως την πιο ελκυ- στική, την πιο πετυχημένη και, επομένως, θα έκανε κατά πάσα πιθανότητα έναν πλούσιο γάμο. Είχε πυκνές κόκκινες μπούκλες, χαριτωμένες φακίδες στη λεπτή μύτη της και καλοσχηματισμένους μυς χάρη στο πάθος της για τον αθλη- τισμό. Της άρεσε να πέφτει με τα μούτρα στη ζωή, κυριο- λεκτικά: Η Λουίζα ήταν δραστήρια και χαριτωμένη, καλή σε όλα, από χορό μέχρι σκοποβολή. Αν και έντονα ανταγω- νιστική, η Λουίζα είχε το ταλέντο να κάνει τους άλλους να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι.Μπορούσε να πείσει ακόμα και τον πιο μουρτζούφλη γέρο να συμμετάσχει σ’ ένα παιχνίδι μπόουλινγκ κι έπειτα να τον κερδίσει με άνεση. Είχε το απόλυτο πακέτο. Eίχε όλα τα προτερήματα, και οι Στιλ ήταν περήφανοι (και προστατευτικοί) για το οικογενειακό τους κόσμημα. Παρόλο που ηΜπεατρίς είχε περάσει τα νιάτα της με τη