Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

E N A Σ Π Ο Λ Υ Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Φ Ο Ν Ο Σ 23 θα μπορούσες” υποδηλώνει ότι ο δολοφόνος θα σκοτώσει ξανά. Η προσθήκη παύλας ανάμεσα στα “χα” φανερώνει ότι ο δολοφόνος δεν έχει διδαχτεί τη σωστή στίξη». Εξέτα- σε το σκίτσο, προσπαθώντας να παρατηρήσει καλά τις πληγές των πτωμάτων. «Το ερώτημα είναι: Γιατί οι πληγές δεν ταιριάζουν με τη λεπίδα του μαχαιριού;» Ενώ σκεφτό- ταν το θέμα, πήρε ένα επιστολόχαρτο από το περβάζι του παραθύρου δίπλα στο μελανοδοχείο της, πήρε την πένα της και άρχισε να γράφει. Αγαπητέ λόρδε Χάξλεϊ, Χαίρετε και πάλι από την πλέον αφοσιωμένη αναγνώστριά σας. Η Μπεατρίς ήξερε ότι το να γράφει μια ανύπαντρη κυ- ρία σ’ έναν ανύπαντρο τζέντλεμαν ήταν άκρως άσεμνο, αλλά επέτρεψε στον εαυτό της να διατηρήσει την αλληλο- γραφία για δύο λόγους: Πρώτον, ο λόρδος Χάξλεϊ δεν γνώ- ριζε ότι ήταν κυρία, καθώς υπέγραφε τις επιστολές μόνο με τα αρχικά της «ΜΣ». Δεύτερον, κυριολεκτικά μιλώντας, η αλληλογραφία δεν θεωρούνταν κανονική, καθώς εκείνος δεν είχε απαντήσει ποτέ. Μόλις είχε τελειώσει την επιστολή της, όταν τη διέκοψε ξανά, αυτή τη φορά μια κραυγή που της έσπασε το τύμπα- νο. Ξαφνιασμένη, η Μπεατρίς κοίταξε έξω από το παρά- θυρο του πυργίσκου για να δει από πού προήλθε ο θόρυβος. Στο βάθος, διέκρινε την αδελφή της Λουίζα να τρέχει