Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

E N A Σ Π Ο Λ Υ Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Φ Ο Ν Ο Σ 19 λούνταν με τις νοσηρότητες, θεωρούνταν οι πιο απεχθείς. Αν κάποιος μάθαινε για την κρυφή εμμονή της Μπεατρίς, θα την ατίμαζαν δημοσίως και θα την απέφευγαν. Ευγενι- κά μεν, ολοκληρωτικά δε. Γι’ αυτό ήξερε ότι το χόμπι της δεν μπορούσε να έχει διάρκεια. Ένας κύριος μπορούσε να ζήσει και στους δύο κόσμους, αλλά όχι και μια κυρία. Σίγουρα όχι μια κυρία στο Σουάμπσαϊρ . Τελικά, η Μπεατρίς θα έπρεπε να σοβαρευτεί και να γίνει μια αξιοσέβαστη γυναίκα για το καλό της, αλλά και για το καλό της οικογένειάς της. Αυτό θα συνέβαινε πιθανότατα την επόμενη εβδομάδα, διαβεβαίωνε πάντα τον εαυτό της. Ή, ενδεχομένως, τη μεθεπόμενη. Σήμερα, όμως, βρέθηκε στονπυργίσκο τουΜαρςΧάουζ, του στενόχωρου αλλά γοητευτικού σπιτιού των Στιλ, προ- σπαθώντας να προλάβει να διαβάσει ένα ακόμα άρθρο πριν από τον αποψινό χορό. Ήταν τόσο απορροφημένη που με δυσκολία πρόσεξε τους υπόκωφους ήχους που έκανε ο πα- τέρας της καθώς έδενε έναν κουβά με νερό πάνω από το πλαίσιο μιας πόρτας στον κάτω όροφο. Ο κύριος Στίβεν Στιλ ήταν ξερακιανός και φαλακρός, με σγουρό μουστάκι και έφεση στις φάρσες. Η συλλογή του από ψεύτικες κάψουλες αίματος, η σειρά από λαστιχένια μαχαίρια και η τάση του να κρύβεται σε σκοτεινές γωνίες και να πετάγεται μπροστά στις κόρες του είχαν πιθανότατα συμβάλει στη ζωηρή διάθεση της Μπεατρίς. Εκείνη έφερ- νε πάντα ένα οξύ πνεύμα στο τραπέζι, ενώ εκείνος έφερνε πάντα το μαξιλάρι της πορδής. (Το εν λόγω μαξιλάρι ήταν εφεύρεση του κυρίου Στιλ και το πιο πολύτιμο απόκτημά