Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

J U L I A S E A L E S 18 και κάλυμμα στο μάτι. Το χαρακτικό του Ντρέικ στις εφη- μερίδες ήταν λιγότερο κολακευτικό – απεικονιζόταν πάντα κατσουφιασμένος. Ως εκ τούτου, η Μπεατρίς δεν εξεπλά- γη όταν ο απρεπής Ντρέικ έδειξε ως ένοχη τη νεαρή κοπέ- λα, τη Βέριτι Σουάν. Ο λόρδος Χάξλεϊ υπερασπίστηκε με θαυμασμό την τιμή και την αθωότητά της, πάντα ως αλη- θινός τζέντλεμαν. Τελικά, στην υπόθεση ΝτεΜπάρμπι, κατηγορήθηκε ο μπάτλερ, και ο Χάξλεϊ χαιρετίστηκε ως ήρωας. Απέλυσε τον κατσούφη βοηθό του, τονΝτρέικ, και άνοιξε ένα πολυτελές γραφείο κοντά στο Γουέστ Εντ. Στη συνέχεια, η στήλη με τα εγκλήματα μετατράπηκε σε μια περιγραφή της καθημε- ρινότητας του Χάξλεϊ ως ιδιωτικού ντετέκτιβ. ΗΜπεατρίς την παρακολουθούσε με ευχαρίστηση, ενώφανταζόταν τον εαυτό της δίπλα στον Χάξλεϊ, να κρυφοκοιτάζει σε σοκάκια ή να συζητά θεωρίες στο μαονένιο γραφείο του. Υπογράμ- μιζε ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες με γλαφυρές περιγραφές και μουτζούρωνε «Χάξλεϊ και Στιλ» στα περιθώρια κάθε άρθρου. Προσπάθησε ακόμα και να κεντήσει μια μικρο- γραφία του λόρδου. Ηέλλειψη δεξιοτήτων της στο κέντημα εξασφάλισε ότι το ενδιαφέρον της θα παρέμενε απαρατή- ρητο, καθώς όλοι νόμιζαν ότι είχε κεντήσει μια πατάτα. Δυστυχώς στο Σουάμπσαϊρ όλα αυτά την έκαναν –κά- ποιος θα ντρεπόταν ακόμα και να το ξεστομίσει– ένα νοση- ρό φρικιό. Φυσικά, υπάρχουν πολλά είδη καθαρμάτων: οι ηδονοβλεψίες, όσοι παραμονεύουν, εκείνοι που τολμούν να εμφανιστούν σ’ ένα πάρτι δώδεκα λεπτά νωρίτερα απ’ ό,τι ορίζει η πρόσκληση – αλλά στο Σουάμπσαϊρ, όσοι ασχο-