Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

E N A Σ Π Ο Λ Υ Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ο Σ Φ Ο Ν Ο Σ 17 κυνήγι των δολοφόνων συναρπαστικό. Της προκαλούσε μια αίσθηση πληρότητας, ότι έκανε τον κόσμο καλύτερο με το να επιζητά (εμμέσως) τη δικαιοσύνη. Και ίσως βαθιά μέσα της σκεφτόταν ότι, αν ήξερε τι κακό παραμονεύει στον κόσμο, θα μπορούσε να το αντι- μετωπίσει. Σύντομα, η Μπεατρίς μάζευε εμμονικά εφημερίδες, αναζητώντας απεγνωσμένα νεότερα για το κυνήγι του δο- λοφόνου. Ηοικογένειά της θεωρούσε παράξενο το γεγονός ότι η Μπεατρίς, που κάποτε ήταν τόσο κοινωνική, άρχισε να παραλείπει το βραδινό παιχνίδι με χαρτιά και να κλει- δώνεται στον επάνω όροφο. Η Μπεατρίς, ενθουσιασμένη από το νέο της πάθος, άφηνε υπονοούμενα ότι ήταν ερω- τευμένη. Ήξερε ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να εξευ- μενίσει τη μητέρα της και να εξασφαλίσει ώρες να μείνει μόνη για να «λιποθυμήσει και να φαντασιωθεί» – ή ό,τι άλλο έκαναν οι γυναίκες σε αυτές τις περιπτώσεις. Η μη- τέρα της αποδέχτηκε με χαρά αυτή τη δικαιολογία. Κατά κάποιον τρόπο, ηΜπεατρίς ήταν ερωτευμένη. Την είχε συνεπάρει το πιθανό κίνητρο της δολοφονίας, τα στοι- χεία που έδειχναν ότι ο δολοφόνος μπορεί να γνώριζε το θύμα, ο τρόπος με τον οποίο κάθε λεπτομέρεια γύρω από την υπόθεση είχε πιθανόν κάποια σημασία. Δεν έβλαπτε επίσης το γεγονός ότι ο λόρδος Χάξλεϊ ήταν απίστευτα όμορ- φος. Στο χαρακτικό της εφημερίδαςφάνταζε ισχυρογνώμων με το μπαστούνι του με κεφάλι φιδιού και το πεντακάθαρο καπέλο του. Ο βοηθός του ήταν κάποιος ονόματι επιθεω- ρητής ΒίβεκΝτρέικ, ένας άντρας με σημαδεμένο πρόσωπο