Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

J U L I A S E A L E S 16 δίνο εφημερίδα του πατέρα της. Σκόπευε να διαβάσει την κοινωνικήστήλη «Ποιος είναι πιο αξιοσέβαστος απόποιος», αλλά δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον ορθογραφικά λανθα- σμένο τίτλο και αντ’ αυτού έστρεψε την προσοχή της σ’ ένα άλλο άρθρο: «Ο τζέντλεμαν ντετέκτιβ λόρδος Χάξλεϊ (μετά του βοηθού του) αναλαμβάνει την υπόθεση». Δεν ταίριαζε σε μια νεαρή κοπέλα να κοιτάζει τέτοια πράγματα, αλλά πριν προλάβει να σταματήσει τον εαυτό της, το είχε κατα- βροχθίσει. Το άρθρο περιέγραφε λεπτομερώς τις συνθήκες της απο- τρόπαιας δολοφονίας του υποκόμηΝτάντλεϊ ΝτεΜπάρμπι. Έγραφε για τη νεαρή αγαπημένη του, τη Βέριτι Σουάν, για την τεράστια συλλογή κοσμημάτων του που είχε εξαφανι- στεί, για τον ύποπτο μπάτλερ του και για τον τολμηρό ντε- τέκτιβ που ανέλαβε την υπόθεση – τον λόρδο Χάξλεϊ. Το σύνθημα τουΧάξλεϊ ήταν Super omniadecorum : «Ηευπρέπεια πάνω απ’ όλα». Πίστευε ότι η επίλυση υποθέσεων θα απο- καθιστούσε την κοινωνική τάξη, πράγμα που ήταν ό,τι πιο αξιοσέβαστο θα μπορούσε να κάνει κανείς. Τίποτα δεν ήταν πιο σημαντικό από την ευπρέπεια. Η Μπεατρίς καθηλώθηκε. Ποτέ δεν είχε σκεφτεί ότι ένας ευγενής θα μπορούσε να διαλευκαίνει εγκλήματα ως χόμπι.Η ίδια δεν έβρισκε καμία ικανοποίηση στα αποδεκτά για τις νεαρές γυναίκες χόμπι που περιγράφονταν στον Οδη- γό συμπεριφοράς κυριών του Σουάμπσαϊρ . Ήταν απαίσια στα εργόχειρα, δεν είχε μουσικές ικανότητες και της είχε απα- γορευτεί να ζωγραφίζει επειδή τα έργα της ήταν τόσο άσχη- μα που τρόμαζαν τους ανθρώπους. Αντίθετα, έβρισκε το