Ένας πολύ ευχάριστος φόνος

J U L I A S E A L E S 20 του. Ήταν ένα φουσκωτό μαξιλάρι από καουτσούκ που, όταν τοποθετούνταν στο κάθισμα ενός ανυποψίαστου θύ- ματος, δημιουργούσε τον δυνατό ήχο της πορδής.) Τίποτα δεν ενθουσίαζε τον κύριο Στιλ περισσότερο από το να προ- σποιείται ότι πεθαίνει καταρρέοντας μέσα στη σούπα του. Την αφοσίωσή του σε αυτό το κομμάτι θα την επικροτούσαν η σύζυγος και οι κόρες του, αν το αστείο δεν τις προκαλού- σε τόσο φόβο. Στις γυναίκες των Στιλ δεν επιτρεπόταν να κληρονομήσουν την οικογενειακή περιουσία, καθώς το συμβόλαιο υπαγόρευε ότι μπορούσε να παραχωρηθεί μόνο σε κάποιον άνδρα. Οι γυναίκες των Στιλ δεν είχαν καμία περιουσία για να στηριχτούν – το σπίτι ήταν το μόνο περιου­ σιακό τους στοιχείο. Ως εκ τούτου, σε περίπτωση που ο κύριος Στιλ πέθαινε ποτέ μες στη σούπα του, και δεν ξε- πρόβαλλε κακαρίζοντας, το αρχοντικό θα περνούσε στον πλησιέστερο αρσενικό συγγενή τους, τον ξάδελφο Μάρτιν Γκραμπ. Αν ένα από τα κορίτσια μπορούσε απλώς να πα- ντρευτεί τον κύριο Γκραμπ, όλα θα ήταν μια χαρά, αλλά ήταν εντελώς αηδιαστικός, οπότε αυτό ήταν απίθανο. Αυτός ήταν ο λόγος που η μητέρα της Μπεατρίς ανα- γκάστηκε να είναι η πρακτική στο θέμα του γάμου. Η κυ- ρία Σούζαν Στιλ ήταν μια τρομερή (αν και κοντή) γυναίκα. Ό,τι της έλειπε σε ύψος το αναπλήρωνε με δυνατή φωνή, αυτοπεποίθηση και μια κόμμωση δεκαοχτώ εκατοστών. Από την κυρία Στιλ κληρονόμησε η Μπεατρίς την έντονη κατανόηση της ανθρώπινης φύσης, αν και η κυρία Στιλ τη χρησιμοποιούσε για να κερδίζει φίλους και να ασκεί επιρ- ροή, αντί να αναλύει εγκληματίες. Οργανωμένη και εξω-