9 Εισαγωγή «Μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί». Ο αφορισμός του Τζον Μέιναρντ Κέινς ισχύει κατ’ αναλογία και για το διεθνές σύστημα: κάθε νέα εκδοχή του είναι, σε βάθος χρόνου, καταδικασμένη σε αποτυχία. Όχι μόνο διότι είναι εγγενώς ατελές ως προς την αρχιτεκτονική του υπόσταση και κατά συνέπεια ως προς τη δομική του στατικότητα, αλλά πολύ περισσότερο διότι υφίσταται τη διαβρωτική επίδραση που του ασκούν οι αλλαγές των παραμέτρων που το προσδιορίζουν. Πολύ απλά, το διεθνές σύστημα υπόκειται σε έναν αυστηρό νόμο: τίποτα δεν μένει σταθερό, όλα αλλάζουν (αργά ή γρήγορα, σταδιακά ή ραγδαία, με ανεπαίσθητο ή με εντυπωσιακό τρόπο). Η ρευστότητα είναι η φυσική κατάσταση, όχι η ακινησία. Η διαπίστωση αυτή δεν συνιστά μοιρολατρική παραδοχή, αλλά αφετηρία ανάλυσης. Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν το διεθνές σύστημα μεταβάλλεται –αυτό είναι αναπόφευκτο–, αλλά πώς μεταβάλλεται και με ποιον τρόπο απορροφά ή αποτυγχάνει να απορροφήσει τις πιέσεις που δέχεται. Σε ορισμένες περιπτώσεις η αλλαγή οδηγεί σε (ανα) προσαρμογή· σε άλλες, σε σταδιακή απορρύθμιση. Και
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=