Ελευθερία

«ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ» 26 μητέρα μου δεν ήταν επίσημα εργαζόμενη, όπως έλεγαν στη ΛΔΓ, δεν απασχολούνταν δηλαδή με σκοπό το κέρδος, δεν είχε δικαίωμα να στείλει τα παιδιά της στο νηπιαγωγείο ούτε, αργότερα, να γευματίζουν στο σχολείο – κάτι που επίσης δεν μου άρεσε καθόλου. Στο τέλος της τελευταίας σχολικής χρονιάς κατάφερα εντέλει να συμμετέχω στα σχο- λικά γεύματα. Δεν το ήθελα τόσο λόγω της ποιότητας του φαγητού, αλλά λόγω της έλξης για κάτι που μου αρνούνταν πολύ καιρό. Όπως και να ’χει, η μητέρα μου έπρεπε να μαγειρεύει καθημερινά και για πολλά χρόνια το μεσημεριανό γεύμα για όλη την οικογένεια, για να μην αναφέρω τα υπόλοιπα γεύματα και –μην το ξεχνάμε κι αυτό– είχε να κάνει και τα ψώνια. Η απόσταση από το Βάλντχοφ ως τα εμπορικά καταστήματα της πόλης ήταν περίπου 3 χιλιόμετρα. Όταν εμείς τα παιδιά ήμασταν ακό- μη πολύ μικρά για να τη βοηθάμε, η μητέρα μου έπρεπε να μεταφέρει όλα τα ψώνια στο σπίτι με το ποδήλατο· πολύ απαιτητικό καθήκον. Αργότερα, όταν απέκτησε δίπλωμα οδήγησης, η μητέρα της, η γιαγιά μου από το Αμβούργο, της χάρισε ένα Trabant. Η αγορά έγινε μέσω της GENEX, μιας υπηρεσίας μεταφορών, μέσω της οποίας οι Δυτικο- γερμανοί μπορούσαν να προσφέρουν μεγάλων διαστάσεων δώρα σε πολίτες της ΛΔΓ, που τα πλήρωναν με γερμανικά μάρκα. Το να μπορεί να οδηγεί το δικό της αυτοκίνητο, έστω κι αν ήταν κατά τι μικρότερο από το μοντέλο που της είχε χαρίσει το παρατσούκλι Mercedes όταν ήταν φοιτήτρια, ήταν για τη μητέρα μου σαν μια πράξη αυτοαπελευθέ- ρωσης. Είχε πια τη δυνατότητα να μετακινείται με ευκολία. Το αυτοκί- νητο της χρησίμευσε και για να παραδίδει μαθήματα αγγλικών στο σχολείο ξένων γλωσσών στο Βερολίνο, γεγονός που με τη σειρά του οδήγησε σε περιστασιακές προστριβές με τον πατέρα μου, που δεν του άρεσε να ετοιμάζει μόνος του το φαγητό του. Όμως η μητέρα μου ήταν αποφασισμένη ν’ ακολουθήσει τον δικό της δρόμο. Η αμοιβή ενός πάστορα ήταν πενιχρή στη ΛΔΓ· ωστόσο, το ενοίκιο για την υπηρεσιακή κατοικία τους ήταν χαμηλό, το ίδιο ήταν και για εμάς. Λάμβαναν επίσης υλική υποστήριξη από τη Δύση – το λεγόμενο αδελ- φικό βοήθημα. Για τη δική μας οικογένεια το βοήθημα αυτό ήταν πε-