Ελευθερία

«ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΚΑΓΚΕΛΑΡΙΟΣ» 22 σταντισμό. Μετά το τέλος του πολέμου και τη φρίκη του εθνικοσοσια- λισμού απέκτησε την πεποίθηση ότι το νέο ξεκίνημα έπρεπε να γίνει σε συνδυασμό με μια ηθική της ειρήνης. Για κείνον η ηθική αυτή συνδεόταν με τη χριστιανική του πίστη. Αποφάσισε, λοιπόν, να σπου- δάσει Θεολογία στις δυτικές τότε ζώνες κατοχής, όμως συνδύασε εξαρ- χής τις σπουδές του με το σχέδιο να επιστρέψει στη συνέχεια στη σο- βιετική ζώνη. Είχε τη βεβαιότητα ότι εκεί χρειάζονταν άνθρωποι σαν κι αυτόν. Αίσθηση μιας αποστολής, θα το ονόμαζα αυτό. Το 1949 ο πατέρας μου συνέχισε τις σπουδές του στο Μπέτελ και ολοκλήρωσε την πρακτική εκπαίδευσή του στο Αμβούργο το 1954. Το 1950 γνώρισε τη μητέρα μου σε μια εκδήλωση που διοργάνωσε η Ευαγ­ γελική Φοιτητική Κοινότητα, όπου και οι δύο ήταν φοιτητές-σύνδεσμοι, δηλαδή εκλεγμένοι σύνδεσμοι για άλλους φοιτητές. Η μητέρα μου σπού- δασε αγγλικά και λατινικά στο Αμβούργο, με την πρόθεση να εργαστεί αργότερα ως καθηγήτρια στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Οι φίλοι της στη φοιτητική κοινότητα την αποκαλούσαν χαριτολογώντας Mercedes, επειδή είχε –όπως και η μητέρα της– το όνειρο να αποκτήσει το δικό της αυτοκίνητο, και μάλιστα κατά το δυνατόν μεγάλο και γρήγορο. Οι γονείς μου παντρεύτηκαν στις 6 Αυγούστου 1952 και η μητέρα μου ήταν αποφασισμένη να ακολουθήσει τον σύζυγό της όταν θα έκανε πράξη το σχέδιό του να επιστρέψει στην Εκκλησία του Βερολίνου-Βραν- δεμβούργου, δηλαδή στη ΛΔΓ, η οποία είχε ιδρυθεί τρία χρόνια νωρί- τερα. Ήταν μία κάθε άλλο παρά εύκολη απόφαση· την πήρε όμως από αγάπη για τον πατέρα μου, με σοβαρές συνέπειες για την ίδια. Το 1954 ήταν μεγάλη χρονιά. Μια χρονιά που για πολλούς, αν όχι για τους περισσότερους από μας, συνδέεται με το θαύμα της Βέρνης, όταν η εθνική ομάδα της Δυτικής Γερμανίας κατέκτησε το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου. Για την οικογένειά μου, ωστόσο, ήταν η χρονιά που οι γονείς μου μετακόμισαν από τη Δυτική στην Ανατολική Γερμανία, από το Αμβούργο στο Κβίτσο, μια μικρή πόλη στην περιοχή Πρίγκνιτς του Βρανδεμβούργου, ούτε 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Βερολίνου. Εκεί ο πατέρας μου ανέλαβε την πρώτη του θέση ως ενοριακός ιερέας. Αναχώρησε πρώτος εκείνος, η μητέρα μου ακολούθησε λίγο αργότερα,