Ελευθερία

Ευτυχισμένα παιδικά χρόνια 21 πόλη με τις δύο κόρες της. Μετακόμισαν πρώτα στο χωριό Νοϊκίρχεν στο Άλτμαρκτ, όπου ζούσε οικογενειακώς μία από τις αδελφές της, και στη συνέχεια, το φθινόπωρο του 1943, στο Έλμπινγκ, γενέτειρά της στην Ανατολική Πρωσία, για να επιστρέψουν πάλι, λίγους μήνες αρ- γότερα, το καλοκαίρι του 1944, στο Νοϊκίρχεν. Το 1944 έστειλαν τη μητέρα μου αποκεί στο σχολείο Βέστεντ του Βερολίνου, το οποίο είχε μεταφερθεί τότε στο Πίσεκ της σημερινής Τσεχικής Δημοκρατίας. Η επιστροφή της μητέρας μου στο Νοϊκίρχεν, στη μητέρα και την αδελφή της, μετά το τέλος του πολέμου ήταν περιπετειώδης. Από τα τέλη Μαρ- τίου του 1945 ως την άφιξή της στο χωριό τον Οκτώβριο του 1945 η οικογένεια δεν είχε λάβει κανένα σημείο ζωής. Η ίδια, 17 ετών τότε, μιλούσε συχνά για τον φόβο της μην τη βιάσουν οι Σοβιετικοί στρατιώ­ τες που συναντούσε στον δρόμο. Μεγαλύτερο ακόμα αντίκτυπο είχε ο πόλεμος στη ζωή του πατέρα μου. Το βράδυ άκουγε συχνά BBC στο ραδιόφωνο μαζί με τον πατέρα του και παππού μου Λούντβιχ, κρυφά, κάτω από το πάπλωμα, για να παρακολουθεί τις εξελίξεις στο Μέτωπο. Ήδη στη διάρκεια του πολέμου ο παππούς μου είχε τη βεβαιότητα πως η Γερμανία θα έχανε – και έπρεπε να χάσει. Τον Μάιο του 1943 ο πατέρας μου επιστρατεύτηκε ως βοηθητικός στην αντιαεροπορική άμυνα, τον Αύγουστο του 1944, μετά τα δέκατα όγδοα γενέθλιά του, πήγε κανονικά στον στρατό και την άνοιξη του 1945, έπειτα από έναν βομβαρδισμό, εγκλωβίστηκε κάτω από τα χαλάσματα. Στο τέλος του πολέμου ήταν για ένα σύντομο διά- στημα αιχμάλωτος των Βρετανών στη Δανία. Όταν πια επέστρεψε, τον Αύγουστο του 1945, oι νικήτριες δυνάμεις είχαν ήδη χωρίσει τη Γερ- μανία σε ζώνες κατοχής. Πήγε να μείνει με έναν φίλο του στη Χαϊδελ- βέργη κι εκεί έδωσε τις απολυτήριες εξετάσεις του, προτού, όπως διη- γήθηκε αργότερα, αρχίσει να σπουδάζει Θεολογία το 1947, επηρεα- σμένος από τα βιώματα του πολέμου. Η απόφαση ήταν ασυνήθιστη για τα μέτρα της οικογένειας. Ο πατέ- ρας του είχε μεν βαπτιστεί καθολικός και η μητέρα του ήταν μέλος της Ευαγγελικής Εκκλησίας, όμως οι παππούδες μου δεν ήταν άνθρωποι που ασκούσαν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα. Ο ίδιος ο πατέρας μου είχε βαπτιστεί επίσης καθολικός, όμως το 1940 ασπάστηκε τον προτε-