PETER FLAMM 8 δεν θα έρθει καμιά οβίδα να σας κομματιάσει, δεν αντηχούν κραυγές διαπεραστικές, δεν πετούν πια κομμένα μέλη στον αέρα, δεν υπάρχει αίμα, δεν υπάρχουν διαμελισμένα σώματα. Είναι ήσυχα. Όλα. Οριστικά. Τώρα σκύψτε εκεί. Βγάλτε λίγο χώμα. Και τότε θα με βρείτε – εμένα. Ναι, κόκαλα και κρανίο και σκόνη και το όνομά μου, που δεν είναι το όνομά μου, αλλά είναι, τη μοίρα μου, που δεν ανήκει σ’ εμένα, αλλά σε κάποιον άλλον, και τώρα με έχει κυριεύσει, ασφυκτική σαν να είναι δική μου. Πώς να το διηγηθώ αυτό με μια γλώσσα που δεν είναι δική μου, μέσα από ένα στόμα που δεν είναι δικό μου; Πώς να με πιστέψετε, όταν εγώ ο ίδιος δεν μπορώ να πιστέψω τον εαυτό μου; Αλλά έτσι ήταν, έτσι συνέβη, ήταν πραγματικότητα, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες, όχι, όχι σαν όλες τις άλλες, γιατί ο υπολοχαγός Μπας μόλις μας είχε πει ότι έγινε επανάσταση, επανάσταση στο Μόναχο και στο Βερολίνο, ότι ο πόλεμος τελείωσε, μετά από τέσσερα χρόνια, όχι άλλες οβίδες, όχι θάνατος, όχι άλλη λάσπη, όχι άλλες διαταγές και νόμοι, όχι άλλο μολύβι και καταπίεση: Όλα διαλύονταν, όλα κατέρρεαν, μια νέα εποχή, μια νέα ζωή. Ήμουν μεθυσμένος, όλοι ήμασταν μεθυσμένοι· κάτι τραγουδούσε μέσα μου και με παρέσερνε
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=