PETER FLAMM 12 πρώτη θέση, που του προξενούν οίκτο οι επιβάτες της τέταρτης θέσης, στοιβαγμένοι σαν ζώα, σαν βόδια, που δεν μπορούν καν να καθίσουν και είναι τόσο κουρασμένοι, και τα γόνατά τους τρέμουν, αλλά πρέπει να στέκονται, όλοι, ακόμα και ο νεαρός μικροκαμωμένος δραγόνος με το χλωμό πρόσωπο και τα μαύρα μαλλιά, που πριν με κοίταζε συνέχεια με μια τόσο πονεμένη ματιά, ώσπου έπεσε κάτω, με πρόσωπο ξαφνικά κατάχλωμο. Ή μήπως το ονειρεύτηκα απλώς ή το είδα κάποτε σε έναν πίνακα και αποτελεί ανάμνηση από κάτι υπαρκτό – ή ίσως και μη; «Όταν φτάσετε στο Βερολίνο» λέει ο χοντρός με τη φαλάκρα στο απέναντι κάθισμα «θα έχει επανάσταση, ποιος θα το φανταζόταν! Στο Βερολίνο πηγαίνετε, σωστά;» «Στο Βερολίνο πηγαίνει το τρένο; Αλήθεια; Ναι. Κανονικά, βέβαια, ήθελα – –. Φυσικά πηγαίνω στο Βερολίνο». Φυσικά; Αλήθεια, γιατί πήγαινα; Δεν ήθελα να πάω εκεί, αλλά κάτι με τραβούσε. Πίστευα ότι το έκανα με τη θέλησή μου, αλλά πώς μπορούσα να ξεχάσω ότι η μητέρα μου, η αδερφή μου, βρίσκονταν στη Φρανκφούρτη, πώς; Είχα έναν χρόνο να τις δω, κι όμως εγώ πήγαινα στο Βερολίνο; Φυσικά στο Βερολίνο. Δεν ήταν καθόλου δύσκολο, δεν υπήρχε θέμα. Χαμογέλασα, έπρεπε να χαμογελώ
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=