Cloud Atlas

C L O U D A T L A S 21 βέβαιο είναι πως, έπειτα από αιώνες ή & χιλιετίες απομόνωσης, οι Μοριορί ζούσαν ζωή εξίσου πρωτόγονη με τους καταρρακωμένους εξαδέλφους τους στη Γη του Βαν Ντίμεν. * Οι τέχνες της ναυπηγικής (πέρα από πρωτόγονες ξύλινες σχεδίες που χρησιμοποιούν για να πε- ράσουν τα κανάλια ανάμεσα στα νησιά) & της ναυσιπλοΐας περιέπεσαν σε αχρησία. Ότι η υδρόγειος σφαίρα είχε κι άλλες στεριές, όπου πα- τούσαν άλλα πόδια, οι Μοριορί ούτε που το φαντάζονταν. Μάλιστα, η γλώσσα τους δεν διαθέτει λέξη για τη «φυλή», & «Μοριορί» σημαί- νει απλώς «Άνθρωποι». Με την κτηνοτροφία δεν ασχολούνταν, καθώς αυτά τα νησιά δεν είχαν θηλαστικά ώσπου περαστικοί φαλαινοθήρες εσκεμμένα εγκατέλειψαν γουρούνια εδώ για να τα βρίσκουν στα επό- μενα ταξίδια τους. Στην παρθενική τους κατάσταση, οι Μοριορί ήταν τροφοσυλλέκτες, έπιαναν οστρακοειδή παούα, βουτούσαν για να πιάσουν αστακούς, πλιατσικολογούσαν αυγά, λόγχιζαν φώκιες, μά- ζευαν κέλπιες & σκάλιζαν για σκουλήκια & ρίζες. Μέχρι στιγμής, οι Μοριορί δεν ήταν παρά μια ντόπια παραλλαγή των περισσότερων παγανιστών με τις λιναρένιες φούστες & τους φτε- ρωτούς μανδύες στα ολοένα & λιγότερα «τυφλά σημεία» του ωκεανού που ακόμη ο Λευκός δεν έχει επιμορφώσει. Αν κάτι έκανε το παλιό Ρεκόχου μοναδικό, ωστόσο, αυτό ήταν το πρωτοφανές ειρηνικό τους δόγμα. Από αμνημονεύτων ετών, η ιερατική κάστα των Μοριορί όρι- ζε πως όποιος έχυνε αίμα ανθρώπου σκότωνε το ίδιο του το μάνα – την τιμή του, την αξία του, την υπόληψή του & την ψυχή του. Κανένας Μοριορί δεν θα πρόσφερε καταφύγιο, τροφή, κουβέντα ή έστω ένα βλέμμα στον ανεπιθύμητο. Αν ο εξοστρακισμένος φονιάς επιζούσε μετά τον πρώτο του χειμώνα, η απόγνωση της μοναξιάς συνήθως τον οδηγούσε σε μια σήραγγα του Κέιπ Γιανγκ, όπου & αυτοκτονούσε. Σκεφτείτε το εξής, μας προέτρεψε ο κύριος Ντ’ Άρνοκ. Δυο χιλιά­ δες άγριοι (τόσους λογαριάζει ο κύριος Έβανς) τιμούν το Ου φονεύσεις λόγω & έργω & διατυπώνουν μια προφορική «Magna Carta» για την εγκαθίδρυση μιας αρμονίας άγνωστης σε οποιονδήποτε άλλο τόπο στους εξήντα αιώνες από τότε που γεύτηκε ο Αδάμ τον καρπό του * Παλιότερη ονομασία της Τασμανίας. (Σ.τ.Μ.)