JASON REKULAK 16 μές του τρένου της κομητείας Λακαγουάνα – έγειρα στο τζάμι κι έπιασα αμέσως τις τρεις γραμμές. «Μάγκι; Καλύτερα τώρα;» «Ναι;» Και πάλι ακουγόταν σαν να βρίσκεται ένα εκατομμύριο χιλιόμετρα μακριά. Σαν να έπαιρνε από την άλλη άκρη του Ατλαντικού. Ή από ένα απόμερο σπιτάκι στις ερημιές. Ή από το πορτμπαγκάζ ενός εγκαταλελειμμένου αυτοκινήτου, θαμμένου στον κάτω όροφο ενός υπόγειου πάρκινγκ. «Μπαμπά, με ακούς;» «Είσαι καλά;» «Μπαμπά; Ναι; Μ’ ακούς;» Κόλλησα το τηλέφωνο στο αυτί μου και φώναξα ναι, ΝΑΙ, σε ακούω. «Πού είσαι; Χρειάζεσαι βοήθεια;» Και έπεσε η γραμμή. ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΚΛΗΣΗΣ. Η πρώτη φορά που μιλάμε εδώ και τρία χρόνια, και δεν κράτησε ούτε ένα λεπτό.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=