15 ÐÚÔƾР• ÍÂÕƾ ÊÈÁÑÕÐÚ σείο σε μια τροφό, ένα σύμβολο καθημερινής ζωής. Κατέβαινε από το βάθρο του και γινόταν κάτι απολύτως οικείο και προσιτό, χωρίς καμία διαχωριστική γραμμή, χωρίς τίποτε να το τοποθετεί στη χώρα μιας πνευματικής ελίτ. Ήταν το Μουσείο περιβεβλημένο με μια αύρα ευγενούς λαϊκότητας σε μια περιοχή που μόνο λαϊκή δεν θα μπορούσες να τη χαρακτηρίσεις. Είχε γεννηθεί, λοιπόν, μια σχέση του κόσμου με το Μουσείο, σφυρηλατημένη στον χρόνο σαν μια αποδεκτή και ασάλευτη σχέση με έναν αθάνατο συγγενή. Το Μουσείο με τον κήπο του, τα αναψυκτικά, τα γλυκά, τον καφέ, το ουζάκι, τις μουσικές του, τους φωτογράφους του, τα ζευγάρια και τις μητέρες με τα παιδιά, τους ηλικιωμένους με τις εφημερίδες τους, τις οικογενειακές εξορμήσεις και τους νέους σε παρέες παρέες ήταν ένας αθηναϊκός θεσμός και ίσως παραμένει ακόμη, με τις όποιες μεταβολές που έχει επιφέρει ο χρόνος. Αλλά χωρίς αμφιβολία σήμερα είναι δύσκολο να φανταστούμε ποιος ήταν ο κόσμος, ποια ήταν η ατμόσφαιρα γύρω από το Μουσείο και χάρη σε αυτό. Πρώτα απ’ όλα, η κατά πολύ μικρότερη και περισσότερο ομοιογενής Αθήνα διατηρούσε εκείνη τη σχεδόν επαρχιακή απλότητα μέσα από μία μεσοαστική ετικέτα συμπεριφοράς και ιεράρχησης. Επιπλέον, υπήρχε ολόγυρα μια συμπαγής ζώνη κατοικίας που γνώρισε μεγάλη ακμή, σταδιακά από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν άρχισε να λειτουργεί το Μουσείο, ως το 1980 περίπου. Για πολλές δεκαετίες οι δρόμοι ολόγυρα πρόσφεραν μερικές από τις καλύτερες και πλέον περιζήτητες διευθύνσεις στην Αθήνα. Αυτός ο ιστορικός περίβολος του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου είναι ίσως η καλύτερη αφετηρία για έναν αναγνωριστικό περίπατο στην περιοχή. Το Μουσείο αποτελεί το εφαλτήριο για να αλλάξει προς το καλύτερο όλη αυτή η αστική ενδοχώρα, όπως επίσης και τον άξονα της Πατησίων, που, καθώς θα δούμε, συντηρεί –έστω και με χάσματα– μια αστική ιστορία το δίχως άλλο γοητευτική και αναμφίβολα σημαντική για την κατανόηση της Αθήνας.
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=