14 Στην καρδιά της αστικής Αθήνας Δύσκολο να φανταστεί κανείς την Αθήνα χωρίς εικόνες, αναφορές και βιώματα από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Σε ένα κοινό φαντασιακό υπόστρωμα, ο άξονας της Πατησίων συμβολίζει μια βαθιά ανασκαφή σε οικογενειακές μνήμες και σε εμπειρίες ενηλικίωσης, ιδίως αν το έφερε έτσι η ζωή, ώστε η Αθήνα να είναι μια οθόνη του νου που αναβοσβήνει σε ένα συνεχές του χρόνου. Αλλά πέραν αυτού, πέρα δηλαδή από τη δυνατότητα προσωπικής σύνδεσης του καθενός με αυτό που εκπροσωπεί το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, η θέα του και μόνο –πόσο μάλλον η περιήγηση μέσα σε αυτό– συμβάλλει σε μια αίσθηση απόσπασης από την καθημερινότητα και σε μια κατά το δυνατόν καταβύθιση σε αυτό που θα ονομάζαμε υπερβατικό, συμπαντικό, απολύτως άχρονο. Και μπορεί να ακούγεται οξύμωρο το να συνδέει κανείς το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με κάτι πέραν των ορίων του χρόνου, αλλά είναι τέτοιος ο συμβολισμός αυτού του μουσείου, ώστε η εμπειρία με καθετί που το εκπροσωπεί να έχει τον χαρακτήρα μιας εσωτερικής διαστολής. Στα παλαιότερα χρόνια, τα όχι πολύ μακρινά, όταν ακόμη η Αθήνα ζούσε στους ρυθμούς του περασμένου αιώνα, αρκούσε η λέξη «Μουσείο» για να ορίσει κανείς στον νου του την οδό Πατησίων. Μια ολόκληρη περιοχή απέκτησε την ονομασία «Μουσείο». Και ήταν η περιοχή αυτή μερικά τετράγωνα, ανάμεσα στην πλατεία Αιγύπτου και το Πολυτεχνείο, με όρια προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας και την οδό Ζαΐμη ή την οδό Μπουμπουλίνας και προς τον κήπο του Μουσείου επί της Πατησίων. Ο κήπος ήταν ένας τόπος μυθικός και τόσο αθηναϊκός όσο και μια βόλτα κοντά στην Ακρόπολη και το Ηρώδειο. Ήταν η ίδια η Αθήνα, ένα σημείο συνάντησης και περιπάτου, αναψυχής και σχόλης, μια στάση για φωτογραφίες στον υπαίθριο φωτογράφο, μια αφορμή για τα παιδιά να παίξουν ελεύθερα με ασφάλεια. Μετατρεπόταν έτσι το ίδιο το Εθνικό Αρχαιολογικό Μου-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=