21 στείρο, εμμονικό αντικομμουνισμό που κυριαρχούσε. Σταδιακά δηλαδή από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 η υπόθεση της Κύπρου αποτελούσε στο εσωτερικό του σώματος των αξιωματικών μια μεγάλη εθνική πρόκληση, υπέρ της οποίας στρατεύτηκαν οι πλέον ευγενείς πατριώτες και οι πλέον καταστροφικοί στρατοκράτες συνωμότες. Η συμφωνία ανεξαρτησίας της Κύπρου όριζε, ως εγγυητική διαδικασία για την ασφάλειά της, τη στρατιωτική παρουσία ενός ελληνικού τάγματος, ενός τουρκικού και των δυνάμεων των βρετανικών βάσεων στο νησί. Η Ελληνική Δύναμη Κύπρου (ΕΛΔΥΚ) αποτέλεσε το πρώτο φυτώριο του νέου ελληνικού αλυτρωτισμού και παρά την αρχικά ισχυρή πατριωτική της διάσταση κατέληξε, μέσα από σειρά εγκληματικών ελλαδικών και ελληνοκυπριακών λαθών, στην παραβίαση της ελεύθερης λειτουργίας του κυπριακού κράτους, δηλαδή στο χουντικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974, και βεβαίως στη συνέπειά του, που ήταν η τουρκική εισβολή πέντε ημέρες αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1974. Η πορεία της νεαρής Κυπριακής Δημοκρατίας υπήρξε ιδιαιτέρως σύνθετη για πλήθος λόγων. Στα δεκατέσσερα χρόνια κατά τα οποία διατήρησε την εδαφική της ακεραιότητα καταγράφηκαν εντάσεις πολιτικές, πολεμικές και σοβαρά γεωπολιτικά προβλήματα, που σχετίζονταν με τη θέση της Κύπρου στην ευαίσθητη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Στη διάρκεια αυτών των ετών οι σχέσεις μεταξύ Αθήνας και Λευκωσίας δεν υπήρξαν ούτε απλές ούτε σύμφωνες. Η μεν Αθήνα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, επιθυμούσε τον σταθερό και διαρκή έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής της Κύπρου, ο δε Πρόεδρος Μακάριος επιθυμούσε τον απόλυτο πολιτικό έλεγχο, εσωτερικό και εξωτερικό, της Κύπρου. Από την άλλη πλευρά, αγαστές υπήρξαν η συνεργασία και η ομοθυμία του τουρκοκυπριακού στοιχείου με την τουρκική πολιτική, σε μια σταθερή κατεύθυνση επέκτασης των τουρκοκυπριακών
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=