¥ ¥ 22 δικαιωμάτων και προοπτικά κατίσχυσης της τουρκοκυπριακής εδαφικής κυριαρχίας. Στο εσωτερικό του νησιού διαρκείς ήταν οι εντάσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων, ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής, ο ρόλος και η στάση του αρχιεπισκόπου και Προέδρου Μακαρίου οδήγησαν συχνά σε πίεση εις βάρος του τουρκοκυπριακού στοιχείου. Ισχυρός υπήρξε ο έλεγχος της τουρκοκυπριακής κοινότητας από την Τουρκία και σταδιακά αναπτύχθηκαν ισχυρές τουρκοκυπριακές παραστρατιωτικές ομάδες, που συγκρούονταν με τις αντίστοιχες ελληνοκυπριακές, οι οποίες επιζητούσαν την ένωση με την Ελλάδα σε βάρος της λειτουργίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και σε επίσημο ωστόσο πλαίσιο, η πολιτική απαιτητικότητα του αρχιεπισκόπου και Προέδρου Μακαρίου έδωσε το άλλοθι στην τουρκοκυπριακή πλευρά να αποχωρήσει από την ενιαία κυβέρνηση και σταδιακά να περιοριστεί το τουρκοκυπριακό στοιχείο στους λεγόμενους «θύλακες», δηλαδή περιοχές υπό την προστασία του ΟΗΕ απροσπέλαστες για το ελληνοκυπριακό στοιχείο. Η κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου, στον βραχύ βίο της (Φεβρουάριος 1964-Ιούλιος 1965), απέστειλε ανεπισήμως στο νησί μια ολόκληρη μεραρχία (περίπου 9.000 άντρες). Με την ενέργεια αυτή εξασφαλιζόταν η άμυνα της Κύπρου σε ενδεχόμενη τουρκική επίθεση, αλλά και ο έλεγχος, μέσω του ελεγχόμενου από το ΝΑΤΟ ελληνικού στρατού, των κινήσεων του Μακαρίου, ο οποίος είχε αναπτύξει σχέσεις με τη Σοβιετική Ένωση και τις συνδεδεμένες με αυτή χώρες μέσω προμήθειας ελαφρών οπλικών συστημάτων. Η παρουσία της «μυστικής» μεραρχίας αύξησε τον αριθμό των Ελλήνων αξιωματικών και εδραίωσε στην Κύπρο την παρεμβατική τους δραστηριότητα. Η χούντα του Γεωργίου Παπαδόπουλου απέσυρε τη μεραρχία έπειτα από τουρκική απαίτηση, λόγω της πολεμικής δράσης των ελληνικών τμημάτων σε τουρκοκυπριακούς θύλακες. Η ελλαδική χούντα διατήρησε σταθερή την αντιμακαριακή της πολιτική μέσω παρεμβάσεων που έφτασαν και σε από-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=