¥ ¥ 20 φορές στόχο της ΕΟΚΑ στο πλαίσιο της αντικομμουνιστικής στάσης του στρατιωτικού ηγέτη της, στρατηγού Γεωργίου Γρίβα. Ο αγώνας των Ελληνοκυπρίων, με πολλές θυσίες και ηρωισμό εκ μέρους των πατριωτών που συμμετείχαν σε αυτόν, διήρκεσε πέντε χρόνια και τελικά δεν οδήγησε στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αλλά στην κρατική αυτονόμηση της Κύπρου, με την αναγνώριση όμως και της τουρκοκυπριακής κοινότητας σε ρόλο εθνικής οντότητας με γνώμη στη διακυβέρνηση του νεαρού κράτους. Παρών με ισχυρό λόγο και ο βρετανικός παράγοντας, που διατήρησε την κυριαρχία του επί του κυπριακού εδάφους με τις στρατιωτικές βάσεις του στα ανατολικά και τα νότια του νησιού. Παράλληλα με τον ελληνοκυπριακό απελευθερωτικό αγώνα, η ελληνική κοινή γνώμη κινητοποιήθηκε πολύ δυναμικά, όχι μόνο μέσω της επίσημης εξωτερικής πολιτικής της χώρας αλλά και με διαρκείς, ευρείες λαϊκές διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας. Ήταν οι πρώτες μαζικές και δυναμικές σε παλμό διαδηλώσεις μετά τις ημέρες της Απελευθέρωσης. Η διεκδίκηση «εθνικών δικαίων» συσπείρωσε όλους τους πολιτικούς χώρους, τον αστικό κόσμο –Δεξιά και Κέντρο–, λόγω των δεδομένων δεσμών τους με τον αλυτρωτισμό. Παρά τη δεδομένη αγγλοφιλία του αστικού κόσμου, ο αλυτρωτισμός σαφώς διαμόρφωνε συνθήκες συσπείρωσης στην καθημαγμένη μετά τον Εμφύλιο και τις πολιτικές διώξεις σε βάρος της Αριστεράς χώρα. Η ίδια η Αριστερά, μη αποποιούμενη την πατριωτική κινητοποίηση, συμμετείχε ενεργά στις διαδηλώσεις υποστηρίζοντας τον ελληνοκυπριακό αγώνα, στην αντιαποικιοκρατική και αντιβρετανική της διάσταση. Παράλληλα με τον πολιτικό κόσμο και την κοινωνία, στην υπόθεση της έντονης διεκδίκησης της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα στρατεύτηκαν ενεργά η Εκκλησία και ο Στρατός. Μάλιστα στον τελευταίο οι νεαροί αξιωματικοί και οι ευέλπιδες της εποχής συνδέθηκαν ηθικά ιδιαιτέρως στενά με την υπόθεση της Κύπρου, κρίνοντάς την ως γοητευτικότερη, με πιο οραματική ρητορική και ουσιαστικά πλήρη πατριωτισμού σε σχέση με τον κυρίαρχο
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=