19 γεια περαιτέρω εντάσεων. Έτσι, δεν υπήρξε πρωτοβουλία της Ελλάδας για τις διεκδικήσεις που θεωρητικά θα μπορούσε να θέσει σε βάρος της Αλβανίας σχετικά με τα εδάφη της Βορείου Ηπείρου. Τα Δωδεκάνησα ενσωματώθηκαν τελικά στον εθνικό κορμό το 1948 ως το μόνο εδαφικό όφελος της Ελλάδας από τη συμμετοχή της στο πλευρό των νικητών του πολέμου, αλλά και επειδή τα Δωδεκάνησα από το 1912 ανήκαν στην ηττημένη του πολέμου Ιταλία. Παρέμενε η Κύπρος, η οποία βρισκόταν υπό βρετανική κυριαρχία από το 1878. Οι συχνές διεκδικήσεις των Ελληνοκυπρίων για ένωση με την Ελλάδα κατά τον Μεσοπόλεμο δεν είχαν θετικό αποτέλεσμα. Τη δεκαετία του 1950 οι διεκδικήσεις αυτές αναζωπυρώθηκαν, με αντικείμενο την ένωση με την Ελλάδα του νησιού που κατοικούνταν σε ποσοστό 80% από Ελληνοκυπρίους και 20% από Τουρκοκυπρίους. Η διεκδίκηση της ένωσης σε βάρος της βρετανικής κυριαρχίας και η υποστήριξη προς αυτήν την κατεύθυνση από την Ελλάδα ενδεχομένως να συνδέονταν με την απογοήτευση του ελληνικού αλυτρωτισμού από τα «πενιχρά» εδαφικά ανταλλάγματα που η χώρα μας καρπώθηκε λόγω της συμμετοχής της στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των νικητών και ιδιαιτέρως στο πλευρό της Μεγάλης Βρετανίας, η οποία κατείχε την Κύπρο. Το αίτημα των Ελληνοκυπρίων και της ελληνικής κοινής γνώμης συνδέθηκε με την ευρύτατη διάσταση που έλαβε η αποαποικιοποίηση την περίοδο εκείνη, αλλά και με την οικονομική, διεθνοπολιτική και στρατιωτική εξασθένηση της Μεγάλης Βρετανίας λόγω του πολέμου που προηγήθηκε. Η διεκδίκηση της ένωσης εφαρμόστηκε δυναμικά από το 1955 επί του κυπριακού εδάφους, με τον ένοπλο αγώνα της ΕΟΚΑ εναντίον των βρετανικών αρχών, με επικεφαλής τον λαοπρόβλητο ηγέτη των Ελληνοκυπρίων, αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Στον αγώνα δεν συμμετείχαν το ΑΚΕΛ, η αριστερή – κομμουνιστική παράταξη του ελληνοκυπριακού στοιχείου, και ο τουρκοκυπριακός πληθυσμός. Μάλιστα, οι αριστεροί Ελληνοκύπριοι αποτέλεσαν πολλές
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=