¥ ¥ 18 για τον Φάκελο της Κύπρου (Φάκελος Κύπρου, τόμος ΙΒ´, 2024) ότι επί της ουσίας η ΚΥΠ κρατήθηκε έξω από την τελική συνωμοτική δράση της χούντας στην Κύπρο, δηλαδή το αντιμακαριακό πραξικόπημα. Επίσης, ιδιαιτέρως σημαντικό είναι ότι κατά δήλωσή του αγνοήθηκαν από την (ιωαννιδική) ηγεσία οι σαφέστατες προειδοποιήσεις της ΚΥΠ σχετικά με τις έντονες πολεμικές προετοιμασίες του τουρκικού στρατού για επικείμενη απόβαση στη βόρεια Κύπρο. Ο συνδυασμός της γνώσης μας για τα δραματικά γεγονότα της Κύπρου με τη μελέτη των συγκεκριμένων εγγράφων μάς οδηγεί στη θλιβερή σκέψη για τη λειτουργία του κράτους της χούντας, την αποκλειστική συνωμοτική του ικανότητα καθώς και για την πολεμική του ανικανότητα. Η γενεαλογία της οδού προς την καταστροφή της Κύπρου ξεκινά ήδη από τα πρώτα βήματα του νεοσύστατου ανεξάρτητου κυπριακού κράτους, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, με κύριους άξονες αφενός τις συγκρουσιακές σχέσεις μεταξύ της ελληνοκυπριακής και της τουρκοκυπριακής κοινότητας και αφετέρου τις εντάσεις στο εσωτερικό της ελληνοκυπριακής κοινότητας, πάντοτε μέσω καλλιέργειας της έντασης αλλά και λόγω των ελλαδικών παρεμβάσεων. Στο πλαίσιο της πατριωτικής λειτουργίας του ελληνισμού, η Κύπρος αποτέλεσε το τελευταίο έδαφος για το οποίο δραστηριοποιήθηκε η εθνική ιδεολογία του αλυτρωτισμού. Μετά το αναγκαστικό τέλος της Μεγάλης Ιδέας το καλοκαίρι του 1922 και τη Μικρασιατική Καταστροφή, μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου η Βόρειος Ήπειρος-Νότια Αλβανία, τα Δωδεκάνησα και η Κύπρος παρέμεναν ως «εθνικές» εκκρεμότητες. Η Βόρειος Ήπειρος δεν κινητοποίησε τόσο το ευρύ λαϊκό αίσθημα και λόγω του εμφύλιου πολέμου 1946–1949, και λόγω της ένταξης της Αλβανίας στον συνασπισμό του Συμφώνου της Βαρσοβίας και, αντίστοιχα, της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Η συμμετοχή των δύο κρατών σε αντίπαλους σχηματισμούς αρκούσε για τη μη καλλιέρ-
RkJQdWJsaXNoZXIy MTY1MTE=