Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 13 Σεπτέμβριο. Είμαι επισκέπτης καθηγητής διορισμένος για έναν χρόνο. Ευτυχώς έχουμε ήδη Απρίλιο και σε δυο μήνες επιστρέ­ φω στο Παρίσι. Οπότε είσαι Γάλλος. Λόγω περιστάσεων, προδιάθεσης και διαβατηρίου. Είμαι ωστόσο Ελβετός λόγω καταγωγής. Γαλλοελβετός ή Γερμανοελβετός; Διακρίνω λίγο από τα δύο στη φωνή σου. Ο Μπορν πλατάγισε τη γλώσσα του ρίχνοντάς μου ένα εξε­ ταστικό βλέμμα στα μάτια. Έχεις ευαίσθητο αυτί, είπε. Στην πραγματικότητα, είμαι και τα δυο – το υβρίδιο μιας γερμανόφω­ νης μητέρας κι ενός γαλλόφωνου πατέρα. Μεγάλωσα μεταπη­ δώντας διαρκώς από τη μία γλώσσα στην άλλη. Μην ξέροντας πώς να συνεχίσω την κουβέντα, έκανα μια μικρή παύση κι αμέσως μετά μια άκακη ερώτηση: Και τι ακριβώς διδάσκεις στο καταθλιπτικό μας πανεπιστήμιο; Καταστροφή. Είναι ένα ευρύτατο θέμα, όχι; Πιο συγκεκριμένα αφορά τις καταστροφικές συνέπειες της γαλλικής αποικιοκρατίας. Διδάσκω ένα μάθημα για την απώλεια της Αλγερίας κι ένα άλλο για την απώλεια της Ινδοκίνας. Τον υπέροχο εκείνο πόλεμο που κληρονομήσαμε από σας. Ποτέ μην υποτιμάς τη σημασία του πολέμου. Ο πόλεμος είναι η αγνότερη και πιο ζωντανή έκφραση της ανθρώπινης ψυχής. Αρχίζεις να μιλάς σαν ακέφαλος ποιητής. Λες; Υποθέτω ότι δεν τον έχεις διαβάσει. Ούτε λέξη. Ό,τι ξέρω για αυτόν είναι από εκείνο το απόσπα­ σμα του Δάντη. Ο ντε Μπορν ήταν ένας καλός, αν όχι εξαιρετικός, ποιητής – αλλά πολύ ενοχλητικός. Έγραψε ορισμένα γοητευτικά ερωτικά