Αόρατος

P A U L A U S T E R 12 σινα μάτια. Όχι πρότυπο, αλλά μάλλον αντίγραφο ομορφιάς, λες και μέσα από το ύφος και την επιτήδευση της εμφάνισής της ενσάρκωνε ένα ορισμένο γυναικείο ιδεώδες της εποχής. ΟΜπορν είπε ότι κι οι δυο ήταν έτοιμοι να φύγουν, με είδαν όμως να στέκομαι ολομόναχος στη γωνία, και καθώς έδειχνα τόσο δυστυχής, αποφάσισαν να έρθουν και να μου φτιάξουν το κέφι – απλώς για να σιγουρευτούν ότι δεν θα έκοβα τις φλέβες μου πριν βγει η νύχτα. Δεν ήξερα πώς να ερμηνεύσω την παρα­ τήρησή του. Άραγε ο άνδρας αυτός με προσβάλλει, αναρωτή­ θηκα, ή μήπως πράγματι προσπαθεί να εκφράσει λίγη καλοσύ­ νη σε έναν χαμένο νεαρό ξένο; Τα ίδια του τα λόγια είχαν μια κάποια παιγνιώδη, αφοπλιστική διάθεση, όμως το βλέμμα στα μάτια του Μπορν την ώρα που τα πρόφερε ήταν ψυχρό κι από­ μακρο, οπότε μου ήταν αδύνατο να μην αισθανθώ ότι με δοκι­ μάζει, ότι με περιπαίζει για λόγους που δεν μπορούσα με τίπο­ τα να φανταστώ. Ανασήκωσα τους ώμους, χαμογελώντας του αμυδρά, και είπα: Είτε το πιστεύεις είτε όχι διασκεδάζω τρομερά. Τότε σηκώθηκε, μου έσφιξε το χέρι και μου είπε το όνομά του. Μετά την ερώτησή μου για τον Μπερτράν ντε Μπορν, με σύστησε στη Μαργκό, που μου χαμογέλασε σιωπηλά και στη συνέχεια επέστρεψε στη δουλειά της − να ατενίζει αδιάφορα στο κενό. Κρίνοντας από την ηλικία σου, είπε ο Μπορν, και κρίνοντας από το ότι γνωρίζεις άσημους ποιητές, θα έλεγα ότι είσαι φοι­ τητής. Κι οπωσδήποτε φοιτητής λογοτεχνίας. Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης ή Κολούμπια; Κολούμπια. Κολούμπια, είπε αναστενάζοντας. Τι θλιβερός τόπος. Το γνωρίζεις; Διδάσκω στο Τμήμα Διεθνών Σχέσεων από τον περασμένο