Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 11 το μέρος μου λικνιζόμενο μέσα στην παλάμη ενός άνδρα. Χωρίς να τους προσέξω, δύο άνθρωποι, ένας άνδρας και μια γυναίκα, είχαν καθίσει πάνω στο καλοριφέρ, μεγαλύτεροί μου και οι δύο σε ηλικία, μεγαλύτεροι, χωρίς καμία αμφιβολία, από κάθε άλλον στο δωμάτιο – εκείνος γύρω στα τριάντα πέντε κι εκείνη στα είκοσι φεύγα ή στα τριάντα κάτι. Ήταν ένα αταίριαστο ζευγάρι, έτσι μου φάνηκε, ο Μπορν φορούσε ένα τσαλακωμένο, ελαφρά λερωμένο λευκό λινό κο­ στούμι κι ένα αντίστοιχα τσαλακωμένο λευκό πουκάμισο κάτω από το σακάκι, και η γυναίκα (η οποία όπως αποδείχθηκε ονο­ μαζόταν Μαργκό) ήταν ντυμένη ολόκληρη στα μαύρα. Όταν τον ευχαρίστησα για το τασάκι, μου έγνεψε ελαφρά όλο ευγένεια και είπε Παρακαλώ , με ένα ελάχιστο ίχνος ξενικής προφοράς. Δεν μπορούσα να διακρίνω αν ήταν Γάλλος ή Γερμανός καθώς τα αγγλικά του ήταν σχεδόν άψογα. Τι άλλο παρατήρησα τις πρώτες εκείνες στιγμές; Το ανοιχτό δέρμα, τα αχτένιστα κοκκι­ νωπά μαλλιά (κομμένα κοντύτερα απ’ ό,τι τα μαλλιά της πλειο­ νότητας των ανδρών την εποχή εκείνη), ένα μεγάλο όμορφο πρόσωπο χωρίς κανένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό (ένα κατά κά­ ποιον τρόπο κοινό πρόσωπο που περνάει απαρατήρητο μέσα στο πλήθος) και ένα έντονο καστανό βλέμμα, το διερευνητικό βλέμμα ενός άνδρα που δείχνει να μην τον φοβίζει τίποτα. Ού­ τε λεπτός αλλά ούτε και βαρύς, ούτε ψηλός αλλά ούτε και κο­ ντός, απέπνεε παρ’ όλα αυτά την αίσθηση μεγάλης σωματικής δύναμης, ίσως χάρη στα τεράστια χέρια του. Όσο για τηΜαργκό, καθόταν χωρίς να κουνάει ούτε βλέφαρο, χαζεύοντας στο κενό λες και ο βασικός σκοπός της ζωής της ήταν να δείχνει βαριε­ στημένη. Ήταν ωστόσο γοητευτική, απίστευτα γοητευτική στον εικοσάχρονο εαυτό μου, με τα μαύρα της μαλλιά, το μαύρο ζι­ βάγκο πουλόβερ, τη μαύρη μίνι φούστα, τις μαύρες δερμάτινες μπότες και το βαρύ μαύρο μακιγιάζ γύρω από τα μεγάλα πρά