Αόρατος

P A U L A U S T E R 14 ποιήματα κι έναν συγκινητικό θρήνο μετά τον θάνατο του πρί­ γκιπα Ερρίκου, το αγαπημένο του όμως θέμα, εκείνο για το οποίο φαινόταν να τρέφει πραγματικό πάθος, ήταν ο πόλεμος. Τον μεθούσε πραγματικά. Μάλιστα, είπε ο Μπορν, χαμογελώντας μου ειρωνικά. Ένας άνδρας του γούστου μου. Μιλώ για τη χαρά τού να βλέπει κανείς άνδρες να συνθλίβουν ο ένας το κρανίο του άλλου, κάστρα να καταρρέουν και να καί­ γονται, δόρατα να εξέχουν από τα πλευρά των νεκρών. Είναι φρικιαστικό πράγμα, πίστεψέ με, κι ο ντε Μπορν δεν πτοείται καθόλου. Η σκέψη και μόνο ενός πεδίου μάχης τού δίνει χαρά. Υποθέτω ότι δεν σε ενδιαφέρει καθόλου να γίνεις στρατιώτης. Καθόλου. Καλύτερα να πάω φυλακή παρά να πολεμήσω στο Βιετνάμ. Κι αν υποθέσουμε πως τα αποφεύγεις όλα, και στρατό και φυλακή, τι σχέδια έχεις για το μέλλον; Δεν έχω σχέδια. Να προχωρήσω αυτό που κάνω, ελπίζοντας πως θα πετύχει. Το οποίο είναι; Το γράψιμο. Η τέχνη της γραφής. Το φαντάστηκα. Όταν η Μαργκό σε είδε στην άλλη άκρη του δωματίου, γύρισε και μου είπε: Κοίτα εκείνο το αγόρι με τα θλιμμένα μάτια και το σκυθρωπό πρόσωπο – πάω στοίχημα ότι είναι ποιητής. Αυτό είσαι, ποιητής; Γράφω ποιήματα, όντως. Και μερικές κριτικές βιβλίου για το Spectator . Η φυλλάδα των προπτυχιακών φοιτητών. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσει κανείς. Ενδιαφέρον… Όχι πολύ. Οι μισοί απ’ τους ανθρώπους που γνωρίζω θέλουν να γίνουν συγγραφείς.