Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 15 Γιατί λες θέλουν ; Αν το κάνεις ήδη, τότε δεν πρόκειται για κάτι μελλοντικό. Είναι κάτι που υφίσταται ήδη στο παρόν. Επειδή είναι πολύ νωρίς για να ξέρω αν είμαι αρκετά καλός. Σε πληρώνουν για τα άρθρα σου; Φυσικά και όχι. Είναι φοιτητική εφημερίδα. Όταν θα αρχίσουν να σε πληρώνουν για τη δουλειά σου, τό­ τε θα ξέρεις ότι είσαι αρκετά καλός. Προτού προλάβω να απαντήσω, ο Μπορν γύρισε ξαφνικά στη Μαργκό και ανακοίνωσε: Είχες δίκιο, άγγελέ μου. Ο νεαρός είναι ποιητής. Η Μαργκό έστρεψε τα μάτια της προς το μέρος μου, και με ουδέτερο, εξεταστικό βλέμμα μίλησε για πρώτη φορά, προφέ­ ροντας τα λόγια της με μια ξενική προφορά, που όπως φάνηκε ήταν πολύ πιο βαριά από του συντρόφου της – μια ξεκάθαρη γαλλική προφορά. Έχω πάντα δίκιο, είπε. Θα ’πρεπε να το είχες καταλάβει μέχρι τώρα, Ρούντολφ. Ένας ποιητής, συνέχισε οΜπορν, πάντα απευθυνόμενος στη Μαργκό, ένας περιστασιακός βιβλιοκριτικός και ένας φοιτητής στο θλιβερό κάστρο εκεί ψηλά, πράγμα που σημαίνει ότι είναι πιθανότατα γείτονάς μας. Αλλά δεν έχει όνομα. Τουλάχιστον όχι κάποιο που να γνωρίζω. Το όνομά μου είναι Γουόκερ, είπα, συνειδητοποιώντας ότι είχα ξεχάσει να συστηθώ όταν δώσαμε τα χέρια. Άνταμ Γουόκερ. Άνταμ Γουόκερ, επανέλαβε ο Μπορν, στρέφοντας το βλέμμα του από τη Μαργκό σ’ εμένα, μ’ ένα ακόμα από τα αινιγματικά του χαμόγελα. Ένα καλό και στιβαρό αμερικανικό όνομα. Τόσο δυνατό, τόσο ξεκάθαρο, τόσο αξιόπιστο. Άνταμ Γουόκερ. Ο μο­ ναχικός κυνηγός κεφαλών σε ένα σινεμασκόπ γουέστερν, που τριγυρίζει στην έρημο πάνω στο καστανοκόκκινο άλογό του με μια καραμπίνα κι ένα εξάσφαιρο. Ή αλλιώς ο καλόκαρδος, ηθι­ κά άμεμπτος χειρουργός καθημερινής τηλεοπτικής σαπουνό