Αόρατος

P A U L A U S T E R 22 Ενδιαφέρον, είπα, όντας αβέβαιος για την εξέλιξη της συζή­ τησης. Και τι ήταν εκείνο που της έλυσε τη γλώσσα; Εσύ, αγόρι μου. Σε συμπάθησε πραγματικά, θα πρέπει όμως να ξέρεις ότι έχει μεγάλη ανησυχία για σένα. Ανησυχία; Για ποιο πράγμα μπορεί να ανησυχεί; Ούτε που με ξέρει. Ίσως όχι, αλλά της καρφώθηκε στο μυαλό ότι το μέλλον σου βρίσκεται σε κίνδυνο. Όλων μας το μέλλον βρίσκεται σε κίνδυνο. Ιδιαίτερα των αμερικανών αρσενικών στο τέλος της εφηβείας τους και στα είκοσι κάτι τους, όπως πολύ καλά γνωρίζεις. Όσο όμως δεν κόβομαι στις εξετάσεις της σχολής, η επιστράτευση δεν με αγ­ γίζει μέχρι την αποφοίτησή μου. Αν και δεν θα στοιχημάτιζα, θεωρώ όμως πιθανό ο πόλεμος να έχει τελειώσει μέχρι τότε. Μην ποντάρεις σ’ αυτό, κύριε Γουόκερ. Αυτή η μικρή αψι­ μαχία θα συνεχιστεί για αρκετά χρόνια. Άναψα ένα Chesterfield και ένευσα επιδοκιμαστικά. Για πρώτη φορά συμφωνώ μαζί σου, είπα. Τέλος πάντων, η Μαργκό δεν μιλούσε για το Βιετνάμ. Ναι, μπορεί να καταλήξεις στη φυλακή –ή να επιστρέψεις με φέρετρο στο σπίτι σε δύο ή τρία χρόνια από τώρα– αλλά δεν αναφερόταν στον πόλεμο. Θεωρεί ότι είσαι πολύ καλός για τούτον εδώ τον κόσμο και, εξαιτίας αυτού, ο κόσμος τελικά θα σε συντρίψει. Δεν παρακολουθώ τη σκέψη της. Πιστεύει ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Η Μαργκό μπορεί να μη διαθέτει το πιο σπινθηροβόλο μυαλό στον κόσμο, αλλά συνα­ ντάει ένα αγόρι που λέει ότι είναι ποιητής και η πρώτη λέξη που της έρχεται στον νου είναι λιμοκτονία . Είναι παράλογο. Δεν έχει ιδέα για τι μιλάει. Συγχώρα με που σε αμφισβητώ, όμως όταν στο πάρτι σε ρώ­ τησα τι σχέδια έχεις για το μέλλον, μου είπες ότι δεν έχεις κα