Αόρατος

Α Ο Ρ Α Τ Ο Σ 21 περίεργο και μυστηριώδες άτομο. Το γεγονός δε ότι φάνηκε να χαίρεται ειλικρινά για την τυχαία συνάντησή μας υποδαύλισε την αλαζονεία μου – το αόρατο εκείνο τσουκάλι της υπερηφά­ νειας και της φιλοδοξίας που καίει και σιγοβράζει εντός μας. Όποιες επιφυλάξεις κι αν είχα για το πρόσωπό του, όποιες αμ­ φιβολίες κι αν έτρεφα μέσα μου για τον διφορούμενο χαρακτή­ ρα του, δεν μπορούσα να μην επιζητώ τη συμπάθειά του, να μη θέλω να με θεωρεί κάτι καλύτερο από έναν δουλευταρά, μετρίων ικανοτήτων προπτυχιακό φοιτητή, να διακρίνει τις προοπτικές που ήλπιζα πως κρύβω μέσα μου, για τις οποίες όμως αμφέβαλλα κάθε εννιά από τα δέκα λεπτά του ενσυνεί­ δητου βίου μου. Μόλις κάθισα στο σεπαρέ, ο Μπορν μού έριξε ένα παρατη­ ρητικό βλέμμα από την απέναντι μεριά του τραπεζιού, φύσηξε ένα μεγάλο σύννεφο καπνού από το πούρο του και χαμογέλασε. Έκανες πολύ θετική εντύπωση στη Μαργκό προχθές το βρά­ δυ, είπε. Κι εμένα με εντυπωσίασε η Μαργκό, απάντησα. Θα παρατήρησες ότι δεν λέει πολλά. Τα αγγλικά της δεν είναι εξαιρετικά. Είναι δύσκολο να εκ­ φραστείς σε μια γλώσσα που σε δυσκολεύει. Έχει μεγάλη άνεση στα γαλλικά, αλλά δεν λέει πολλά ούτε σε αυτή τη γλώσσα. Τέλος πάντων, οι λέξεις δεν είναι το παν. Περίεργο σχόλιο από έναν άνθρωπο που θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα. Αναφέρομαι στη Μαργκό… Ναι, στη Μαργκό. Ακριβώς. Πράγμα που με οδηγεί στο κυ­ ρίως θέμα. Μια γυναίκα επιρρεπής στις μεγάλες σιωπές, που όμως μιλούσε ακατάπαυστα στην επιστροφή μας από το πάρτι το Σάββατο το βράδυ.