Αόρατος

P A U L A U S T E R 20 στακτικότητα, καθώς μοιάζει να υπονοείται ότι είχα ήδη αντι­ ληφθεί πως καλά θα έκανα να κρατήσω αποστάσεις από τον Μπορν, πως αν επέτρεπα στον εαυτό μου να μπλέξει μαζί του θα οδηγούμουν πιθανότητα σε μπελάδες. Πώς το ήξερα αυτό; Είχα περάσει λιγότερο από μία ώρα κάνοντας παρέα μαζί του, αλλά ακόμα και σε ένα τόσο σύντομο διάστημα είχα αισθανθεί ότι υπήρχε κάτι αντιπαθητικό πάνω του, κάτι αόριστα απωθητι­ κό. Αυτό δεν σημαίνει ότι αρνιόμουν τις υπόλοιπες αρετές του –τη γοητεία, την εξυπνάδα, το χιούμορ του–, αλλά πως πίσω από όλα αυτά κρυβόταν ένα σκοτάδι και ένας κυνισμός που με έκαναν διστακτικό, δίνοντάς μου την εντύπωση ότι δεν ήταν άνθρωπος εμπιστοσύνης. Θα είχα άραγε σχηματίσει διαφορετική εικόνα για κείνον αν οι πολιτικές του απόψεις δεν μου προκαλούσαν απέχθεια; Αδύνατον να απαντήσω. Με τον πατέρα μου διαφω­ νούσαμε σχεδόν για κάθε τρέχον πολιτικό θέμα, χωρίς να παύω να θεωρώ ότι κατά βάση ήταν ένας καλός άνθρωπος – ή τουλά­ χιστον όχι κακός. Όμως ο Μπορν δεν ήταν καλός. Ήταν ευφυής, εκκεντρικός και απρόβλεπτος, το να υποστηρίζεις όμως ότι ο πόλεμος είναι η αγνότερη έκφραση της ανθρώπινης ψυχής σε αποκλείει αυτομάτως από το πεδίο της καλοσύνης. Κι αν όλα αυτά τα έλεγε αστειευόμενος, θέλοντας να προκαλέσει την αντί­ δραση ενός ακόμα αντιμιλιταριστή φοιτητή που θα καταδίκαζε τις θέσεις του, τότε ήταν απλώς διεστραμμένος. Κύριε Γουόκερ, είπε, σηκώνοντας τα μάτια του από το περιο­ δικό και νεύοντάς μου να καθίσω στο τραπέζι του. Είσαι ο άν­ θρωπος που έψαχνα. Θα μπορούσα να σκαρφιστώ μια δικαιολογία και να του πω ότι είχα αργήσει σε κάποιο άλλο ραντεβού, αλλά δεν το έκανα. Αυτό αποτελεί το άλλο μισό της περίπλοκης εξίσωσης που αντι­ προσωπεύει η σχέση μου με τον Μπορν. Αν και εξαιρετικά επι­ φυλακτικός, ήμουν ταυτόχρονα γοητευμένος από τούτο το